شمارهٔ ۱۴۳ - ادیب الممالک

قصه گیسوی لعبتان طرازیاز شب یلدا فزوده شد به درازی

عمر گرانمایه ای دریغ تلف شددر خم گیسوی لعبتان طرازی

درد و دریغا که عاشقان وطن راعشق حقیقی، بدل شده به مجازی

ما به سر زلف یار، بسته دل و خصمبسته دو بازویمان به حیلت و بازی

ای پسر نازین شوخ که باشدمادرت از پارسی پدرت ز تازی

مادر تو دخت شهریار کیانیو آن پدرت پور پیشوای حجازی

عمت گند آوران مکی و شامیخالت دانشوران طوسی و رازی

گلشن توحید را خجسته نهالیگله تائید را یگانه نهازی

پیشه تو مردمی و مردی رادیکار تو دشمن کشی و دوست نوازی

الحق با این نژاد و پروز و هنجارشاید اگر بر مه و ستاره بنازی

لیک یکی راز با تو دارم و بایدگوش دهی نیک ز آنکه محرم رازی

از تو شگفت آیدم بسی که بدین نازپیش لئیمان چرا چو اهل نیازی

بر در دونان بری نیاز ولی خودتا به کمر غرق مال و نعمت و نازی

کعبه تو آباد کرده بودی و اینکرو به کلیسا ستاده بهر نمازی

چشمت بی پرده شد چو دیده صرعیرویت بی آبرو چو چهره آزی

خشک و تهی شد سرت مگر تو کدوئیخام و دو تو شد دلت مگر تو پیازی

چون شدت ای مهر زرفشان که درین روزهر دم چون زر درون بوته گدازی

گاه چو در استخوان شکسته ز سنگیگاه چو زر جان و تن دریده ز گازی

خود تو نه آنی که بودی از رخ و بالاشهره ی گیتی به دلکشی و برازی

تا به ختا سیر کردی از در ایرانبا هنر و علم در خط متوازی

از چه در این باغ ای درخت برومندمیوه نیاری به بار و قد نفرازی

از چه درین پهنه ای دلیر دلاورتیغ نگیری بدست و اسب نتازی

گر عجب است از گراز دعوی شیریاعجب باشد ز شیر بیشه گرازی

خصم و رقیب از نشیب رو به فرازندتو به نشیب ای عجب دوان ز فرازی

چاره بیچارگان تو بودی و امروزدرد دل خود به هیچ چاره نسازی

دزد به کاخ تو اندر است و تو ابلهخفته به غفلت درون بستر نازی

دیده بدیدار و دست در خم زلفیلب به قدح گوش بر ترانه سازی

قهقهه کبک نر نیوش و بخونشپنجه فرو کن نه کم ز طغرل و بازی

رخت به غارت شدت کلاه به یغماتو پی پیرایه و سجاف و طرازی

خفته عروست بر رقیب و تو غافلدر پی تقدیم سور و حمل جهازی

بی خبر از آن عروس شوخ شگرفیشیفته بر این عجوز زشت چغازی

خیرگی و تیرگی رها کن از ایراکبا دل بیدار و با دو دیده بازی

بایدت اندر مصاف دشمن خونخوارباشی هشیار کار و زهره نبازی

تیر چو بارد سهام زرین باریتیغ چو یازد حسام خونین یازی

ای پسر بی گناه و کودک مسکینچند درین نار تفته سوزی و سازی

غم مخور اینک که پایمرد تو باشدحامی اسلام شه مظفر غازی

بار خدائی که بر زمانه صلا زداز در بخشندگی و بنده نوازی