شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره وضعیت و ویژگی‌های ساوجبلاغ است. شاعر با استفاده از تصاویری از زندگی روزمره و طبیعت این منطقه، به توصیف آن می‌پردازد. او به تضادهای موجود در این مکان اشاره می‌کند و از صداها و منظره‌های طبیعی گرفته تا مشکلات اجتماعی و اقتصادی، مانند حرص و طمع حاکم که به جستجوی مال مردم مشغول است، صحبت می‌کند. در نهایت، اشاره‌ای به تأثیر اقامت در این منطقه بر روی ساکنان آن می‌شود که آنها را دچار مشکلاتی می‌کند.
مطرب ساوجبلاغ زاغ و کلاغ استبربط و طنبور آن صدای الاغست
هوش مصنوعی: در اینجا به نوعی به سطح نازک و بیمحتوای موسیقی اشاره شده است. به این معنا که آنچه به عنوان هنر موسیقی شناخته می‌شود، در واقع تنها صداهایی بیارزش و بیمحتوا است و بیشتر شبیه به صدای حیوانات میباشد، به خصوص صدای الاغ. در حقیقت، این بیان انتقادی از کیفیت موسیقی و هنری است که کمتر جنبههای عمیق و معنایی دارد.
شوره گز و تنگز و سپند و شتر خارسرو و گل و یاسمین و لاله باغست
هوش مصنوعی: در اینجا به تنوع و زیباییهای باغ اشاره شده است، جایی که گیاهان و گلهای مختلفی چون شوره گز، تنگز، سپند، شتر خار، سرو، گل و یاسمن و لاله در کنار هم وجود دارند و فضای سرسبز و دلنشینی را ایجاد کردهاند.
در بر صحرا ز برف دیبه اکسوندر شب یلدا ز چشم گرگ چراغست
هوش مصنوعی: در دشت، برف مانند پارچه دیبایی است که در شب یلدا نوری از چشم گرگها به چشم میخورد.
هرکه به ساوجبلاغ کرد اقامتچون نگری مبتلا بخبط دماغست
هوش مصنوعی: هر کسی که در ساوجبلاغ زندگی کند، وقتی به اطرافش نگاه می‌کند، متوجه می‌شود که دچار غرور و خودخواهی شده است.
حاکم ساوجبلاغ روز و شب از حرصمال کسان را بجستجوی و سراغست
هوش مصنوعی: حاکم ساوجبلاغ در تمام ساعات روز و شب به خاطر عشق و حرص به مال، به دنبال اموال مردم میگردد و به آنها سرکشی می‌کند.