شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این متن اشاره می‌شود که جهان به نوعی فانی و بی‌پایه است و انسان‌ها تنها در تلاشند تا با گفتگوها و افکار خود بر آن بیفزایند. انسان‌ها در جستجوی شادی هستند و اگر فردی واقعاً شاد باشد، باید در کنار او دیگران نیز شاد باشند. همچنین، به درخشش پرتوی حقیقتی اشاره می‌شود که از بند نیرنگ‌ها آزاد است. در نهایت، اگر به خوب نگاه کنیم، جهان همان‌گونه که هست (سمراد) باقی می‌ماند.
جهان مانا همه سمراد باشدتهی از پایه و بنیاد باشد
هوش مصنوعی: جهان پایدار و ماندگار تنها به ثمر و نتیجهای ارزشمند دست مییابد و اگر از اساس و بنیاد خالی باشد، هیچ ارزشی نخواهد داشت.
همه مردم نژاد نیرو نودندهمه گفتارهاشان باد باشد
هوش مصنوعی: تمام انسان‌ها دارای نیرویی یکسان هستند و گفتارهایشان تنها ممکن است توخالی و بیاثر باشد.
چو با دوشیزه هستی شدی جفتهمان اندیشه ات داماد باشد
هوش مصنوعی: زمانی که با دختری جوان و نیکو هم نشینی و نزدیکی پیدا کردی، افکارت و خیالاتت نیز به مانند دامادی خواهد بود که برای او افتخار و شوقی در دل داری.
اگر خود شادمانی راست بودیچرا یک تن نه بینی شاد باشد
هوش مصنوعی: اگر واقعا شادی وجود دارد، پس چرا هیچکس را نمیبینی که شاد باشد؟
بداند آن درخشان پرتوی کوز بند نیرنود آزاد باشد
هوش مصنوعی: بداند که آن نور درخشان، درخشش خود را از قید و بند نیرنگ‌ها آزاد دارد.
که نه مردم بود نه گفت و نه کارنه ویرانست و نه آباد باشد
هوش مصنوعی: هیچ کس در آنجا نیست که گفت وگو کند یا کار انجام دهد، نه آنجا ویران است و نه آباد.
چو نیکو بنگری کار جهانراهمان سمراد و هم سمراد باشد
هوش مصنوعی: اگر به دقت به کارهای جهان نگاه کنی، متوجه میشوی که همه چیز به نوعی تکرار و بازگشت به همان آغاز است.