شمارهٔ ۶۸

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد دیدار معشوقه‌اش می‌افتد که آن روز سه‌شنبه او را به خانه‌اش دعوت کرده بود. او احساس می‌کند که این دیدار مرهمی بر دل زخمی‌اش گذاشته است. با اشاره به گذر زمان، شاعر می‌گوید که دوشنبه و آدینه به هم تبدیل شده‌اند و حالا دیگر نمی‌داند چه بر سرش آمده است. او به یاد می‌آورد که از زمان دیدار، معشوقش مانند ماه کامل از او دور شده و در این دو هفته احساساتی متضاد را تجربه کرده، چرا که زیبایی معشوق در دلش خار و در طعم زندگی‌اش تلخی به همراه داشته است. شاعر در نهایت بیان می‌کند که جسمش مانند کسی که در عشق مست شده بیمار است و روزهایش چون موهای سیاه و پریشان معشوقش، آشفته و مضطرب می‌گذرد.