شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت شوق و عشق خود نسبت به محبوبش را بیان می‌کند. او از شدت تمایل به محبوب، عمر خود را نادیده می‌گیرد و به جستجوی او در دنیای محنت و دشواری می‌پردازد. شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی در عالم طرب طنین‌انداز است. او از خاک راه محبوب شروع به گل‌سازی می‌کند و نشان‌دهنده عشق خالص و صداقت اوست. شاعر همچنین از اندیشه‌های خود در مورد محبوبش می‌گوید و به نوعی در دام عشق گرفتار شده است. در نهایت، او به سوختن پروانه‌وار خود از آتش عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی از پیمان‌های دیگر نیز گذشتة است تا به او نزدیک‌تر شود.
نادیده چنان مست تمنای تو گشتمکاول قدم از عمر گرانمایه گذشتم
هوش مصنوعی: من آنقدر شیدای رغبت تو شدم که از آغاز عمر ارزشمندم، بیتوجه به آن، عبور کردم.
اندر طلب روی تو در دوزخ محنتچون عابد گریان پی نادیده بهشتم
هوش مصنوعی: در پی دیدن تو، مانند عابدی که در جهنم عذاب میکشد و گریان است، به سراغ بهشت نادیده میروم.
حسن تو چنان کوس طرب کوفت در آفاقکز بام درافتاد به غوقای تو طشتم
هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند صدای شادی است که در سراسر جهان طنین‌انداز میشود و به قدری پرشور است که از بامها پایین میافتد و همه جا را پر از هیجان می‌کند.
خاک رهت از خون بصر گل کنم امروزکز این گل پاکیزه سر شیشه سرشتم
هوش مصنوعی: امروز تصمیم دارم که خاک مسیر تو را با خون چشمانم رنگین کنم، زیرا از این گل پاک، شیشهای برای زندگیام درست کردهام.
تا روز دیگر کز سر خاکم بدمد خشتامروز خط دوست بود سبزه کشتم
هوش مصنوعی: تا روزی که از خاک بلند شوم و دوباره به زندگی بازگردم، امروز به خاطر دوستی که دارم، کشتهای سبزی را آغاز کردم.
گیسوی خیالت بهوس بافتم ای وایدر گردنم افتاد همین دام که رشتم
هوش مصنوعی: موهای خیال تو را با وسواس بافتم و ای کاش، همین دام که بر گردنم افتاده، نتیجه کار من است.
اندر سر کوی تو من ای قبله عشاقآسوده ز فکر حرم و دیر و کنشتم
هوش مصنوعی: در محلهای که تو هستی، ای معشوق محبوب عاشقان، من با خیال راحت از دغدغههای حرم و مکانهای عبادت دور افتادهام.
پروانه صفت سوختم از آتش عشقتبگذشت زسر آب وز پیمان نگذشتم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو مانند پروانه سوختم و از آتش احساساتم گذشت، اما از سر آب و پیمانهایی که بستهام، هرگز عبور نکردم.