شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناامیدی و یأس از وضعیت هنر و فرهنگ در شرق می‌پردازد. شاعر از زبان و قلم خسته و ناامید است و معتقد است که هنر در شرق به تاریکی و ویرانی دچار شده است. او بر این نکته تاکید می‌کند که تلاش‌ها و آرزوهای استادان و پدران در زمینه هنر به ثمر نمی‌رسد و رنج‌هایشان بی‌نتیجه است. همچنین او درخت هنر را به تصویر می‌کشد که سایه‌اش پر از رنج و میوه‌اش پر از غم است. در نهایت، او به تضاد میان زیبایی‌های شرق و تلخی‌هایی که بر ادیبان می‌گذرد اشاره می‌کند.
زبان ناطقه کوته کن ایشکسته قلمسیاه باش و خمش باش و سرنگون و دژم
هوش مصنوعی: زبان خود را کوتاه کن و لحن خود را نرم و آرام بگیر. دلت را پر از غم کن و اجازه نده که احساسات مثبت تو را تحت تاثیر قرار دهد.
هنر مجوی که در شرق شد جهان تاریکسخن مگوی که در شرق شد هوا مظلم
هوش مصنوعی: به دنبال هنر نباش، چون در شرق جهان به تاریکی گراییده است. حرف نزن، زیرا در آن سمت هوا تیره و تار شده است.
مخوان حدیث که شد کاخ عقل و دین ویرانمران چکامه که شد کار شاعری درهم
هوش مصنوعی: از نقل قولهای بیفایده پرهیز کن، زیرا صحبت از ویرانی عقل و دین بیهوده است و نیز شعر گفتن در این شرایط معنایی ندارد.
فغان ز کوشش استاد و آرزوی پدردریغ از آن همه رنج فزون و راحت کم
هوش مصنوعی: آه از تلاشهای استاد و آرزوی پدر، دریغ از همه آن زحمتهای بسیار و راحتی کم.
یکی درختی باشد هنر بروضه شرقکه سایه اش همه رنج است و میوه اش همه غم
هوش مصنوعی: درختی وجود دارد که در باغ شرق رشد کرده و سایه‌اش نماد رنج و غم است، و محصولاتی که از آن میروید نیز تنها حزن و اندوه به همراه دارد.
ز آب شرق بکام جهانیان شکر استولی بجام ادیبان شرنگ ریزد و سم
هوش مصنوعی: آب شرقی برای مردم دنیا شیرین و خوشمزه است، اما برای شعرهران و ادیبان تلخ و زهرآلود به نظر میرسد.