شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود که او را «سنگدل» می‌نامد، اظهار ارادت و فداکاری می‌کند. او برای نشان دادن عشق و دلبستگی‌اش، چیزهایی را به خاک راه او می‌آورد که از آنها احساس شرم دارد. این اشیاء شامل شراب، شعر، مشک، مروارید، طلا و لعل است که هر کدام نمادی از عشق و احساس عمیق او به معشوق هستند.
بر نثار خاک راهت ای نگار سنگدلچند چیز آورده ام کز نامشان هستم خجل
هوش مصنوعی: برای تو که سنگدل و دور از احساس هستی، چیزهای زیادی را به عنوان نذر و قربانی در این راه آوردهام، اما وقتی به نام آنها فکر میکنم، شرمنده میشوم.
سکر از شکر شراب از شعر و مشک از نوک کلکلؤلؤ از اشک و زر از رخسار و لعل از خون دل
هوش مصنوعی: شیرینی، نشانهای از خوشحالی و نشاط است. نوشیدنی، یادآور هنر و ادبیات است. بوی خوش، نماد لطافت و زیبایی است. درخشش لؤلؤ، نشاندهندهی احساسات و دلتنگیهاست و طلای خالص، سمبل زیبایی چهره و لعل، نمایانگر احساسات عمیق درون است.