شمارهٔ ۳ - در مقدمه شاهنامه به مدح مظفرالدین شاه در ۱۳۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش یک پادشاه پیروز بخت می‌پردازد که هیچ‌کس همچون او خوشبخت و موفق نیست. شاعر از زیبایی و سعادت او در مقایسه با ستاره‌ها و دیگر جانداران صحبت می‌کند و او را کدخدای این جهان و سرای دیگر می‌داند. درود خداوند بر او و بر باغ و باغچه‌اش، همچنین بر گل‌ها و درختانش نثار می‌شود. شاعر همچنین به ستارگان و خورشید اشاره می‌کند و اهمیت این پادشاه را در عالم وجود بازگو می‌کند.
ای آن شهریاری که دیهیم و تختنبیند چو تو شاه پیروز بخت
هوش مصنوعی: ای آن پادشاهی که شایستهای، که مثل تو هیچ کس نه تاج و نه تخت را نخواهد دید، تو پادشاهی با بخت و پیروزی هستی.
نیارد ستاره چو تو روشنیندارد چو تو چرخ شیر اوژنی
هوش مصنوعی: هیچ ستارهای مانند تو درخشش ندارد، همانطور که خورشید در آسمان بیهمتاست.
بدین گیتی اندر توئی کدخدایتوئی نیز او را به دیگر سرای
هوش مصنوعی: در این دنیا تو همان فرمانروا هستی و بعد از این نیز به سرای دیگری خواهی رفت.
درود خدا بر سرشت تو بادبر آن باغ و بستان و کشت تو باد
هوش مصنوعی: خداوند بر ویژگیهای وجودی تو رحمت کند و بر باغ و مزارع تو برکت نازل نماید.
بر آن لاله و سوسن و شنبلیدبر آن سرو شمشاد و ناژو و بید
هوش مصنوعی: به آن گلهای زیبا مانند لاله و سوسن و گیاهان دیگر، همچنین به درختان بلند و خوشاندام مانند سرو و شمشاد و بید اشاره می‌شود.
به بهرام و کیوان و خورشید تومه و مهر و برجیس و ناهید تو
هوش مصنوعی: در اینجا به زیباییهای طبیعی و celestial اشاره شده است. بهرام و کیوان و خورشید نمادهای آسمانی و اجرام فضایی هستند، و مه و مهر و برجیس و ناهید نامهایی از زیبایی و محبت را به تصویر میکشند. به طور کلی، این واژهها به شکوه و زیباییهای جهان اشاره دارند و ارتباطی عمیق با نجوم و عشق دارند.