شمارهٔ ۱۳۵ - در مدح سلطان محمود غزنوی - فرخی سیستانی

جاودان شاد باد شاه جهاندولت او قوی و بخت جوان

تندرستیش باد و روزبهیکامکاری و قدرت و امکان

همچو دلها بدو فروخته بادصدر ایوان و مجلس و میدان

از شهان خدمتست و زو خلعتاز جهان طاعتست و زو فرمان

ایزد او را بقای عمر دهادتا نگردد جهان ما ویران

شکر او گویدی جهان شب و روزگر چو ما باشدی گشاده زبان

بر همه مردمان روی زمینمهر او واجبست چون ایمان

کافرست آنکه او به پنج نمازجان او را نخواهد از یزدان

جانهای جهانیان بسته‌ستدر بقا و سلامت سلطان

این جهان را جمال و قدرت ازوستزان چنین ساخته‌ست و آبادان

گر تو او را دعا کنی چه سپاسدرد خود را همی کنی درمان

اندر آن روزهای ناپدرامکو ز می مهر کرده بود دهان

حال گفتی چگونه بود بگوینی مگوی این سخن به جای بمان

حال امروز گوی و رامش خلقکه ملک سوی می شتافت به خوان

اینت خوشی و اینت آسانیروز صدقه‌ست و بخشش و قربان

هر که امروز نیست شاد، خدایبر دلش بار غم کناد گران

کس نداندکه ما چه یافته‌ایمگو ندانند، فرخی تو بدان

راز دلها خدای داند و بسمن کی آگه شوم ز راز نهان

از دل خویش باری آگاهموز دل خویش نیستم به گمان

گر من امروز شادمانه نیمشسته بادی به دست من قرآن

کاشکی چاره دانمی کردنتا بدو بخشمی جوانی و جان

گر جوانی و جان بنتوان داددل بدو داده‌ام جز این چه توان

زان دعاها که کرده‌ام شب و روزبر تن و جان شهریار جهان

گر یکی مستجاب کرد خدایعمر او را پدید نیست کران

جاودانه به جای خواهد بودهمچنین شهر گیر و قلعه ستان

گه کُشد خصم و گه کشد سه‌یکیگه کُند صید و گه زند چوگان

ما پراکنده پیش او برویمچه بود خوشتر و نکوتر از آن

یا رب اندر بقای او بفزایآنچه از عمر ما کنی نقصان

هر که را او گزید تو بگزینهر که را او ز پیش راند بران

نیست گردان به دستش آنکس راکو برون شد ز عهد و از پیمان

شاد گردان موافقانش راتیره کن بر مخالفانش جهان

هر زمانی بر او زیادت بادفر این کاخ و زیب این ایوان

نامه‌ای را کز این سرای رودنام محمود باد بر عنوان

من ندانم که چیست کام دلشیارب او را به کام دل برسان