شمارهٔ ۴ - همو راست
هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه به توصیف احساسات شاعر نسبت به معشوقش می‌پردازد. شاعر با ابراز عشق و وابستگی به چشمان سیاه معشوق، زندگی‌اش را به بهار تشبیه می‌کند که در دوران خزان آن، عشق و محبت او منبع شادی‌اش است. او در تلاش برای شکار دل معشوق است و به ارتباط عمیق و وابستگی‌اش به او اشاره می‌کند. در ادامه، شاعر از وفاداری و تعهد خود صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که معشوق برای او اهمیت زیادی دارد. در انتها، با زیبایی‌های معشوق که به ماه و سرو تشبیه شده، احساساتش را به تصویر می‌کشد.
سیاه‌چشما! مهر تو غم‌گسار من‌ستبه روزگار خزان، روی تو، بهار من‌ست
هوش مصنوعی: ای چشمهای سیاه! محبت تو تسکیندهندهی درد من است. در روزهای خزان، چهرهی تو برای من مانند بهار است.
دلم شکار سیه‌چشمکان توست و رواستاز آن که دو لبِ شیرین تو شکار من‌ست
هوش مصنوعی: دل من به سمت چشمان سیاه تو جذب است و این احساس کاملاً طبیعی است، زیرا لبهای شیرین تو برای من مانند شکار میباشد.
به مهر تو دلِ من وام‌دار صحبت توستلب تو باز به سه بوسه وام‌دار من‌ست
هوش مصنوعی: دل من به محبت تو وابسته است و گفت و گو با تو برایم ارزشمند است. لبهای تو نیز به سه بوسه، به من وابستهاند.
جفا نمودن بی‌جرم کار توست مداموفا نمودن و اندیشهٔ تو کار من‌ست
هوش مصنوعی: تو بدون هیچ دلیلی به من ظلم میکنی، اما من همیشه به تو وفادارم و فکر کردن به تو برای من شده است.
اگر تو ماهی، گردونِ تو سرای من‌ستاگر تو سروی، بستان تو کنار من‌ست
هوش مصنوعی: اگر تو ماه هستی، آسمان جایگاه من است و اگر تو درخت سرو باشی، باغ تو در کنار من قرار دارد.