شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از زیبایی‌های یار خود سخن می‌گوید و به وجود مشک سیاهی که بر بالین اوست اشاره می‌کند. زلف سیاه یار را بلایی برای خود می‌داند و از خط مشک آگین او به عنوان یک بلای دیگر یاد می‌کند. به طور کلی، شاعر به جذابیت و اثرات زیبایی یار خود اشاره کرده و آن را نامیرا و شگفت‌انگیز توصیف می‌کند.
این مشک سیه که یار را بالینستپیرایه ماه و زینت پروینست
هوش مصنوعی: این مشک سیاه که به عنوان بالشت زیر سر یار قرار دارد، زینت ماه و زیبایی‌های ستاره پروین را به یاد میآورد.
زلف سیهت بلای من چندنیستباز این چه بلای خط مشک آگینست
هوش مصنوعی: زلف سیاه تو چه بلاهایی بر سر من میآورد، اما این بار چه مصیبت دیگری است که خطی از رنگ تیره بر آن نقش بسته است؟