شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و فضایل الهی می‌پردازد. نشان می‌دهد که تا زمانی که زیبایی و خوبی واقعی وجود نداشته باشد، نمی‌توان به شناخت و ارزش‌های والای انسانی دست یافت. شعر همچنین به ضرورت خرد و دانش در مواجهه با چالش‌های زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حقیقت و راستی مسیر را مشخص می‌کنند. در نهایت اشاره‌ای به ناتوانی دست و زبان در دستیابی به کمالات الهی دارد، به‌ویژه وقتی که در مقایسه با زیبایی‌های طبیعت و فضایل پروردگار باشد.
تا خوید نباشد به رنگ لالهتا خار نباشد به بوی خیرو
هوش مصنوعی: تا زمانی که خواب و آرامش نباشد، زیبایی و لطافت مانند رنگ لاله نیست و تا زمانی که بوهای خوش وجود نداشته باشد، خاری هم در کار نخواهد بود.
برفضل او گوا گذراند دلگرچه گوا نخواهند از خستو
هوش مصنوعی: به رغم اینکه دل به نعمتهای او گواهی می‌دهد، هیچکس نمیخواهد از سر شوق و محبت به این موضوع اذعان کند.
اندر میزد با خرد و دانشاندر نبرد با هنر و بازو
هوش مصنوعی: با عقل و دانش به مبارزه دست میزند و در مقابل هنر و تواناییهای جسمی قرار میگیرد.
از راستی چنانکه ره او راگویی زده ست مسطره و سازو
هوش مصنوعی: از صداقت و راستی به گونهای میتوان گفت که راه او همچون خطی پیوسته و منظم طراحی شده است.
ای زایران زبر تو آکندههم کیسه های لاغر و هم کندو
هوش مصنوعی: ای مسافرانی که به زیارت میآیید، هم کیسههای کمپر و هم عسلزنان پر از عسل را با خود دارید.
دست و زبان بدو نرسد کس راآری به ماه بر نرسد لا تو
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیتواند به او دسترسی پیدا کند، زیرا حتی ماه هم نمیتواند به او برسد.