شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان حال و احوال خود در عشق و زیبایی می‌پردازد. او از تاثیر باده و شراب بر روح و جسمش سخن می‌گوید و گریبانش را در این حالت به چالش می‌کشد. با اشاره به گلزار خیال، او زیبایی‌های خود را در عشق مقایسه می‌کند و می‌گوید که همچون یک گوهر، وجودش از عشق ساخته شده و هیچ تفاوتی در دامنش وجود ندارد. او به قدرت و عظمت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر رستم هم بازوهایش را ببیند، در برابرش سجده می‌کند. همچنین، شاعر به علم عاشقی اشاره می‌کند و از آن به عنوان یک درس نهان یاد می‌کند. در نهایت، او به ناامیدی از صبح امیدش می‌گوید و حس می‌کند که هیچ نشانی از روشنی در زندگی‌اش نیست.
تا عروج باده زد دستی گریبان مراموج می شیرازه خواهد گشت دامان مرا
هوش مصنوعی: به خاطر نوشیدن شراب، دستم به گریبانم میرسد و این احساس میتواند باعث آزردگی یا بهم ریختن زندگیام شود.
سرمه چشم حیا را ساز خاموشی کنداز قضا گر بگذرد بلبل نیسان مرا
هوش مصنوعی: حیا مانند سرمهای است که چشم را زیبا و دلنشین می‌کند، اما اگر ناخواسته از آن عبور کند، بلبل بهاری دیگر نمیتواند آواز بخواند.
بس که گلزار خیالم دارد از گل رنگ رنگگر هوس داری تماشا کن گلستان مرا!
هوش مصنوعی: خیال من آنقدر زیبا و پررنگ است که اگر دلت میخواهد، میتوانی زیبایی‌های آن را ببینی و از گلزار احساسات من لذت ببری.
چون گوهر مضمون یک معنی‌ام از پا تا به سرامتیازی نیست از دامن گریبان مرا
هوش مصنوعی: من مانند گوهری هستم که تمام وجودم فقط یک معنی را در بر دارد و از سر تا پا هیچ تمایزی از دامن و گریبانم ندارم.
پیش نیرویم کند رستم سجود اعترافگر ببیند صولت بازوی دستان مرا
هوش مصنوعی: اگر رستم به قدرت و نیروی من نگاه کند، به احترام من خم خواهد شد و به عظمت بازوانم اعتراف خواهد کرد.
می‌کند ختم کمال درس علم عاشقییک دمی مجنون نشیند گر دبستان مرا
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به این دارد که عشق و جنون عاشقی، یک لحظه در دانش و کمال میتواند تأثیر عمیقتری داشته باشد. اگر مجنون در یک لحظه در مدرسهی من بنشیند، علم عشق به طور کامل به نتیجه میرسد. در واقع، به اهمیت و عمیق بودن احساسات عاشقانه نسبت به دانش و علم اشاره می‌کند.
گرچه صد گوهر کشیدم دوش در سلک سخناعتباری کی بود امروز دیوان مرا؟!
هوش مصنوعی: اگرچه دیشب گنجینهای از سخن گفتم، اما آیا امروز از آن دیوان من ارزشی باقی مانده است؟
پیشکش در پیش ابرویش سری آورده‌امکی بود قدری به نزد تیغ او جان مرا؟!
هوش مصنوعی: من با سر و جان به خاطر زیبایی ابروهای او آمدهام، اما آیا این ارزش را دارد که در برابر تیغ او جان خودم را فدای کنم؟
طغرل از صبح امیدم یک شرر پیدا نشدتا نماید روشنی شمع شبستان مرا!
هوش مصنوعی: از صبح امید خود منتظر یک جرقهٔ روشن کننده بودم، اما هیچ چیز پیدا نشد که شمع تاریکیهای زندگیام را روشن کند.