شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های عشق و معشوق اشاره می‌کند و به حالت‌های درونی شاعر پرداخته است. شاعر از جذابیت و تاثیر زلف معشوق بر دل و جان خود می‌گوید و بر این باور است که عشق باید انسان را از بند وابستگی‌ها آزاد کند. او با اشاره به زیبایی‌ها و نادر بودن عشق واقعی، به ناچیز بودن درد و رنج‌های عاشقانه می‌پردازد و از احوالات عشق و تعلق سخن می‌گوید. در ادامه، شاعر به نقد سایرین می‌پردازد که قادر به درک این زیبایی‌ها نیستند و بر اهمیت نگاهی عمیق‌تر به شعر و ادب تأکید می‌کند. در نهایت، او از طرفداران ادب و هنر خواسته که به اهمیت و ارزش این مضامین توجه کنند.
برد زلفش گرو از مشکلم آسانی راکرد نقشی به دلم خط پریشانی را
هوش مصنوعی: زلف او به مشکلی که برایم ایجاد کرده بود، آسانی بخشید و نشانهای از پریشانی در دلم نقش بست.
غنچه‌اش خندد اگر هیچ نباشد قدریپیش شفتالوی او قیمت خوبانی را!
هوش مصنوعی: اگر غنچهای بخندد، حتی اگر چیزی در دست نباشد، باز هم شفتالو در کنار او ارزش خوبیها را بالا میبرد.
گیر از طره او سرخط آشفته‌دلینیست استاد دگر درس پریشانی را!
هوش مصنوعی: از گیسوی او دل آدمی به هم میریزد و دیگر هیچکس نمیتواند به آدمی که عاشق است، درس آرامش بدهد!
عشق می‌خواهی؟ شو از بند تعلق آزاد!رگ گل خار بود بلبل زندانی را!
هوش مصنوعی: اگر به دنبال عشق هستی، باید از وابستگی‌ها و تعلقات بپرهیزی! چون بلبل در قفس با وجود زیباییاش، به خاطر خاری که در رگ گل وجود دارد، در بند است.
بار منت نکشد کسوت ما از سوزنبخیه حاجت نبود جامه عریانی را!
هوش مصنوعی: هیچکس از سختی و دشواری لباس ما شکایت نکند؛ چرا که برای برطرف کردن نیاز یک لباس درهم و برهم، نیازی به دوختن با سوزن نیست!
نیست در کلبه ما ننگ خراب‌آبادیگنج بسیار بود مخزن ویرانی را!
هوش مصنوعی: در کلبه ما، هیچ ننگی از ویرانی و بدبختی وجود ندارد، زیرا در دل این خراب آباد، گنجینهای بسیار ارزشمند نهفته است.
عاقبت اشک تو گردد گهر بی‌قیمتریز در کام صدف گوهر نیسانی را!
هوش مصنوعی: در نهایت، اشکهای تو به مانند مرواریدهای ارزشمند در کام صدف تبدیل میشوند و به نیکوکارانی که به جایگاه والای خود رسیدهاند، تعلق میگیرند.
ای که در صورت خوبی ز همه بهزادینیست در نقش تو حدی قلم مانی را!
هوش مصنوعی: ای کسی که در زیبایی، از همه برتر هستی، در نقش تو هیچ قلم و حدودی نمیتواند تو را توصیف کند!
روز عید است نشین در بر من یک ساعتوقف نظاره کنم دیده قربانی را!
هوش مصنوعی: امروز روز عید است، بیایید در کنار من بنشینید و ساعتی را به تماشای چشمان کسانی که قربانی میشوند اختصاص دهیم!
کی به سلک فضلا آیی؟! نداری جوهر!بیش ازین سکه مزن لاف سخندانی را!
هوش مصنوعی: کی می‌خواهی به جمع فرهیختگان بپیوندی؟! تو که خصوصیات آن را نداری! بیشتر از این ادعای بلاغت نکن!
آفرین باد برین مصرع بیدل طغرلچین دامان ادب کن خط پیشانی را!
هوش مصنوعی: تحسین باد بر این حرف شاعر که همچون طغرل چین، برای نگهداری و پاسداشت ادب، زینت بخش خط پیشانی خود باشد!