شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی از فرا رسیدن بهار و نقش آن در زندگی و دل‌ها سخن می‌گوید. شاعر با احساس دلتنگی و آرزو، از بهار و گل‌ها دعوت می‌کند تا به سوی او بیایند. او از دوری عشق و غم هجران سخن می‌گوید و امید دارد که محبتی واقعی بدون نیرنگ برقرار شود. در نهایت، شاعر خواستار حضوری است که دل او را آرام کند و به دنیای عشق و زیبایی برساند.
ای بهار ناز بهر زینت گل‌ها بیا!سیر دریا آرزو داری به چشم ما بیا!
هوش مصنوعی: ای بهار زیبا، برای زیبایی گل‌ها به ما بپیوند! آیا عشق و زیبایی در دل دریا را نمیخواهی که با چشمان ما بیایی؟
کرده‌ام دور از رخت تمهید سامان جنونای سویدای دلم را دافع سودا بیا!
هوش مصنوعی: دور از چهرهات به فکر سامان دادن به دیوانگیام هستم. ای محبوب دل من، بیایید تا از این شوق و التهاب رهایی پیدا کنم!
از وفا داریم هر دم آرزوی مقدمتهر بن مو چشم امید است سوی ما بیا!
هوش مصنوعی: ما هر لحظه به یاد تو هستیم و منتظر ورودت هستیم، زیرا نگاه ما پر از امید و وابستگی به توست. پس بیا و به ما ملحق شو!
کی بود بیمی به ما زین سست‌مغزان دغلگر بیایی جانب ما سخت بی‌پروا بیا!
هوش مصنوعی: کی از این انسانهای مراقب و حقهباز از ما میترسد؟ اگر قصد آمدن به سمت ما را داری، بدون هیچ ترسی بیایید!
دل ز هجران تو آشفته‌ست چون اوراق گلمرحبا ای غنچه جمعیت دل‌ها بیا!
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوری تو بسیار پریشان و آشفته است، همانطور که گلهای خشکیده در فصل پاییز به هم میریزند. ای گل سرسبز و زیبا، بیا و دلهای پریشان را جمع کن!
نیست قانون محبت ساز نیرنگ دوییای تن من خاک پایت آمدی تنها بیا!
هوش مصنوعی: محبت قوانینی ندارد و در آن فريب و نیرنگ جایگاهی نیست. ای جان من، همچنان که خاک زیر پای توام، به سادگی و صمیمیت به من نزدیک شو.
ای خوش آن مصرع که طغرل می‌سراید بیدلییا مرا از خود ببر آن جا که هستی یا بیا!
هوش مصنوعی: ای کاش آن شعری که طغرل می‌سراید، سرشار از احساس باشد. یا اینکه مرا به جایی ببریم که در آنجا حقیقت زندگی وجود دارد، یا خودت به سوی من بیا!