شمارهٔ ۴۶ - شمس‌الدین‌جان
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از تأثیر عمیق نگاه و ابروهای معشوق بر دل و جان خود سخن می‌گوید و احساس می‌کند که عشق او برایش عذابی بزرگ است. او به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس را در عالم مانند او ندیده است. همچنین شاعر از غم و حسرتی که در دلش به خاطر دوری از معشوق وجود دارد، صحبت می‌کند و شرم آفتاب را در برابر زیبایی او توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر با بیانی عاطفی و تصویری از احساساتش می‌گوید که معشوقش بزرگ‌ترین راز و معما برای اوست.
شوخ بی‌باکی که کرده خانه مردم خرابتیغ ابرویش برای قتل من دارد شتاب
هوش مصنوعی: یک فرد شاد و بیپروا که با رفتارهایش زندگی دیگران را به هم ریخته، حالا با چشمانش که مانند تیغ است، به من نزدیک میشود و قصد آزار و نابودیام را دارد.
مانی از بهر هوای صورت زیبای اوچون فلک سرگشته افتادست تا یوم‌الحساب
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و زیبایی او مانند آسمان در حیرت و سرگشتگی فرو رفتهام و این حال من تا روز حساب ادامه خواهد داشت.
سوخت مغز استخوان در سینه‌ام از عشق اوکشور دل را بود از دست حسن او عذاب
هوش مصنوعی: دل من از عشق او بسیار آزار میبیند و رنج میکشد، گویی که درد و حرارت این عشق تا عمق وجودم رسیده و باعث سوختن جانم شده است. سراسر وجودم تحت تاثیر زیبایی او قرار گرفته و از آن رنج میبرم.
آنقدر کلک قضا نازید هنگام رقمکز میان خوبرویان تا تو را کرد انتخاب
هوش مصنوعی: قضا و سرنوشت آنقدر با ناز و کرشمه رفتار کرد که از بین زیبا رویان، تو را برگزید و انتخاب کرد.
لاله از داغ تمنای بهار عارضتکرد در صحرای خجلت خیمه حسرت طناب
هوش مصنوعی: گل لاله به خاطر آرزوی دیدن تو، در دشت خجالت، خیمهای از حسرت برپا کرده است.
دیده‌ام خوبان عالم را ولی مانند تونه به هشیاری بدیدم نه به مستی نه به خواب!
هوش مصنوعی: در جهان افرادی نیکو و زیبا را دیده‌ام، اما هیچ‌کس را نظیر تو نه در حالتی هوشیارانه و نه در حالاتی مستی و خواب مشاهده نکردهام!
یاد آن فرصت که بر روی تو هنگام سحراز سرشک اشک گلگون می‌زدم جای گلاب!
هوش مصنوعی: یاد آن زمانی را میکنم که هنگام سحر بر روی تو اشک میریختم و آن قطرات شبیه گلهای سرخ بود، بهطوریکه جای عطر گلها را میگرفت.
نوبهار عارضت را داد رونق گریه‌امزینت گلزار باشد دائم از رشح سحاب
هوش مصنوعی: بهار با زیبایی و چهرهات، زندگی را به من هدیه داده است. اشکهای من مانند گلهای این باغ، همیشه درخشندگی و زیبایی دارند که از بارانِ نعمت جاری میشود.
چاک زد جیب قبای خویش گل اندر چمنز انفعال روی تو چون جیب مستی از شراب
هوش مصنوعی: جیب قبای خود را چاک زد و گلی را در چمن یافت، همچنان که چهرهات نشانی از بیقراری دارد مانند جیب مستی که از شراب تر شده است.
آفتاب خاوری از شرم افتد در کسوفگر ز روی خود کشد آن شاهد موزون نقاب
هوش مصنوعی: زمانی که خورشید از شرم خود در کسوف محو میشود، اگر آن معشوق زیبا نقاب از چهرهاش بردارد.
طغرل از موج خیال من معمای دقیقمی‌شود بیرون به فکر تام چون در خوشاب
هوش مصنوعی: طغرل از خزر خیال من به رازهای دقیقی پی میبرد و این در حالی است که من به طور کامل در اندیشهام، همچنان که در آب خوشی غوطهور هستم.