شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: غزل، از عشق و شیدایی شاعر به محبوبش سخن می‌گوید. او مانند کبوتر در کعبه به ستایش معشوق خود مشغول است و از ارتفاع مقام او احساس ناتوانی میکند. آرزوی دیدن او در دل دارد و به پای او، که نماد خاکساری است، سجده میکند. شاعر می‌گوید که در عشق لیلی، هیچ‌کس مانند مجنون پایدار نیست و در بیان احساساتش، از ناکامی‌هایش می‌گوید. همچنین تأکید میکند که در جست‌وجوی عشق، حتی کمبودهایی هم به او زور می‌دهد و در نهایت به مهارت کلامش و قدرت وزانت شعر اشاره میکند.
دل به طاق ابروی او می‌ْپرستی می‌کندچون کبوتر در رواق کعبه مستی میکند
هوش مصنوعی: دل، با زیباییهای ابروهای او به شدت شیفته و علاقهمند شده است، همانطور که کبوتر در محیط کعبه به حالتی سرمست و عارفانه در میآید.
از بلندی کی رسم در ذروه آن آستانطالع اقبال سستم سخت پستی میکند!
هوش مصنوعی: از بلندی به کجا برسم در اوج آن درگاه که شگون خوب دارد، اما من به شدت در پایینترین نقطه قرار دارم!
سرمه دارد آرزو چشم از غبار مقدمشخاک پایش را جبینم پیشدستی میکند
هوش مصنوعی: آرزو به مانند سرمهای است که بر چشمان من نقش بسته، و گرد و غبار قدمهای او همه جا را گرفته است. خاک پای او آنقدر باارزش است که پیشانیام برای بوسیدن آن آماده است.
هیچ کس در عشق لیلی نیست اینجا استوارکی چو مجنون دیگری دعوای هستی میکند؟!
هوش مصنوعی: اینجا هیچ کسی در عاشق شدن به لیلی استوار نیست. چرا که مثل مجنون، کسی دیگر نیست که این قدر در عشق دچار جدل و کشمکش شود!
عجز باشد در طلب شمع دلیل مدعاصد درست از مومیا یک دل شکستی میکند
هوش مصنوعی: خواستن شمع به نشانهی دلیل ناکارآمدی است؛ زیرا از یک دلی که از موم ساخته شده، به راحتی شکسته میشود.
فکر موزونم کنون طغرل در اقلیم سخنحکم دیوان وزارت چون مهستی میکند
هوش مصنوعی: الان ذهن موزون من مانند طغرل در دنیاى سخن، مانند یک وزیر با قدرت، سخن می‌گوید و تأثیر میگذارد.