شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف لحظه‌ای می‌پردازد که دلش به دیدار معشوقش شاد می‌شود. او آرزو می‌کند که با نوشیدن از چشمان معشوق، همه غم‌هایش از بین برود و عشق او را به جنون بکشاند. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از احساس ناتوانی و ناامیدی در رسیدن به او می‌گوید. در نهایت، او آرزو می‌کند که روزی بتواند مانند پرنده‌ای به سمت معشوقش پرواز کند.
بود آن روز که چشمم به رخت باز شودزنگ غم‌های دلم آیینه‌پرداز شود؟!
هوش مصنوعی: روزهایی بود که آرزو داشتم چهرهات را ببینم و غم‌های درونم مثل آینهای روشن و واضح به نمایش درآید.
قدحی از می میخانه چشمت نوشمپرده شرم به مضراب جنون ساز شود
هوش مصنوعی: از نگاه تو، جامی از شراب میخانه مینوشم و پردهی شرم به خاطر عشق و جنونم به لرزه درمیآید.
از بساط رخ تو نرد تماشا ببرمکشت این دانه به مات از همه ممتاز شود
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت چهره تو، میخواهم از آن زیبایی بهرهبرداری کنم؛ به طوریکه این دانهای که در دل دارم، در فضای عشق تو، برتری و ممتاز شدن را تجربه کند.
چه کنم چاره که با گرد وصالت نرسداسپ بختم که ز فرزین شده در تاز شود
هوش مصنوعی: چه کنم که هیچ راهی برای رسیدن به تو ندارم، حالا که بخت من به خاطر عشق تو، شبیه اسبی در حال دویدن شده که نمیتواند به مقصد برسد.
بیضاسا دل و دین باخته در مهره غمفیل اقبال من ای کاش که شهباز شود!
هوش مصنوعی: دل و دین خود را در غم و اندوه از دست دادهام، ای کاش که مانند شهبازی قدرتمند و پروازکننده بشوم و از این وضعیت رها شوم!
ای خوش آن روز که این طغرل بی بال و پرمجانب کوی تو یک بار به پرواز شود!
هوش مصنوعی: چه خوش است روزی که من، مانند طغرلی بدون بال و پر، بتوانم یک بار به سوی کوی تو پرواز کنم!