شمارهٔ ۱۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی های یار و تأثیر آن بر دل عاشق سخن می‌گوید. چهره یار آنچنان درخشان است که هیچ چیز نمی‌تواند آن را تحت تأثیر قرار دهد. گلایه از جدایی و انتظار، عشق عمیق و بی‌نظیر را توصیف می‌کند و به زیبایی لب‌های یار که چون یاقوت درخشان است، اشاره می‌کند. شاعر از عشق و دلبستگی به معشوق می‌گوید و خود را در انتظار وصال او به تصویر می‌کشد. همچنین از عشق عمیق و افسانه‌ای خود نسبت به معشوق پرده برمی‌دارد و یاد «مجنون» و «لیلی» را به میان می‌آورد، و در نهایت از عدم توانایی خود در دسترسی به بهشت یار سخن می‌گوید.
آنقدر دارد صفا آیینه رخسار یارعکس چون نظاره از لغزش نمی‌گیرد قرار!
هوش مصنوعی: چهرهی معشوق به قدری زیبا و دلنشین است که هر بار که به آن نگاه میکنم، آرامش و سکونم را حفظ میکنم و از هرگونه بینظمی و اختلال دور میمانم.
جوهر فرد دهانش جزو بی‌اجزاء بوداز جوار قسمت او مدعی شد شرمسار
هوش مصنوعی: جواهر وجود و صدای فردی که صحبت می‌کند، از اجزای مختلف نیست و به خاطر نزدیکی به او، کسانی که به او نزدیکتر هستند، خود را شرمنده میبینند.
با یکی هجران دو روز وصل فال توأم استدر رهش تا دیده‌ام شد ز انتظاری‌ها دچار
هوش مصنوعی: دو روز جدایی من با وصل تو همزمان است، زیرا از زمانی که چشمم به تو افتاد، دچار انتظاری دردناک شدم.
سبزه لعل لبش ز اعجاز یاقوتی دهدنسخ تعلیق برات عاشق از خط غبار
هوش مصنوعی: سبزهای که بر لب اوست، زیبایی خاصی دارد و مانند یاقوت میدرخشد. این زیبایی چنان جاذبهای دارد که عشق را در دل عاشق به یادگار میگذارد.
شهره آفاق شد از عشق شیرین کوهکننام مجنون است از سودای لیلی یادگار
هوش مصنوعی: شهرتی در میان مردم کسب کرد از عشق شیرین، نام مجنون به یاد عشق لیلی است که از آن باقی مانده.
اختیار روضه جنت ندارم از درشآشیان مرغ عنقا کی بود شاخ چنار؟!
هوش مصنوعی: من نمیتوانم از بهشت و زیباییهای آن برخوردار شوم، زیرا حتی در دروازهاش هم جایی برای من نیست. چگونه میتوانم درخت چنار را ببینم یا به آن نزدیک شوم؟
طغرل از گفتار رنگین تو چون اوراق گلمی‌سزد جزو تو را شیرازه از رنگ بهار!
هوش مصنوعی: طغرل از لحن زیبای تو مانند گلها زیباست، پس تو را میتوان بهار نامید که با رنگهایش همه چیز را به هم پیوند میزند.