شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و لطافت معشوق خود سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که معشوق چقدر جذاب و دلربا است که حتی نگاه به او موجب خوشحالی و سرور است. شاعر با رمز و کنایه به بزم و مجالس خوشگذرانی اشاره دارد و از ساقی می‌خواهد که پیمانه‌ها را پر کند تا لحظات شادی را تجربه کند. در نهایت، حس اشتیاق و محبت او نسبت به معشوق به وضوح در این شعر نمایان است.
پرده صبح نگه را بر رخ دلدار درتوتیا با چشم خود از خاک این دربار بر
هوش مصنوعی: در بامداد، پرده صبح را بر چهره محبوبم میفروشم و با دیده خود، زیبایی را از این بارگاه خاکی مشاهده میکنم.
رنگ زردم از طلا گشتن به وصلش راه بردنقد سودای محبت شد درین بازار زر
هوش مصنوعی: رنگ زرد من به خاطر طلا شدن، به خاطر وصال اوست و این عشق، من را به بازار زر - جایی که ارزش ها و عشق ها سنجیده میشوند - کشانده است.
بس که از سر تا به پای او لطافت می‌چکدوصف او سازی دهانت گردد از گفتار تر
هوش مصنوعی: این جمله به زیبایی و لطافت شخصی اشاره دارد که از سر تا پا پر از نرمی و جذابیت است. به طوری که وقتی دربارهاش صحبت میکنید، گفتارتان به شکلی زیبا و دلنشین میشود.
از غبار خاک پایش کرده‌ام کحل بصرسرمه کی باشد به چشم انتظارم کارگر؟!
هوش مصنوعی: من از غبار خاک پای او، سرمهای برای چشمانم درست کرده‌ام؛ آیا انتظار من به نتیجه میرسد؟
ساقیا در بزم ما پیمانه را لبریز کنمجلس طغرل بود بی‌ساغر سرشار شر!
هوش مصنوعی: ای ساقی، در مهمانی ما، جام را پر کن! اینجا، مجلس طغرل است و بدون شراب، حال و هوای آن پُر از نشاط و شور و مستی است!