شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شور و شوق شاعر به محبوبش است. شاعر از احساسات عمیق خود از جمله درد و امید می‌نویسد. او با اشارتی به زیبایی محبوبش، نامه‌هایی می‌نویسد که در آن‌ها احساسات و توصیفاتی از عشق و longing (دلتنگی) را بیان می‌کند. شاعر ارتباط عمیق خود با محبوب را با سبک خاصی از نوشتن نشان می‌دهد و تلاش می‌کند تا زیبایی‌های او را به تصویر بکشد. همچنین، او بر اهمیت وفاداری و حق‌شناسی تأکید دارد و به نوعی از قدرت شناخت و معرفت در زندگی اشاره می‌کند.
ز خون دیده من نامه به یار نویسبه جای مهر که آمد تو انتظار نویس
هوش مصنوعی: به جای نوشتن محبت و عشق، از درد و اشک خود نامهای به محبوبم مینویسم و احساس انتظار و longing خود را بیان میکنم.
سخن ز زلف درازش اگر کنی کوتهحدیث طره او را به پشت مار نویس
هوش مصنوعی: اگر به زلف بلند او سخنی بگویی، داستان کوتاه او را بر پشت مار بنویس.
چو من به دفتر حسنش تراست میل رقمرسیدی بر رخ او نوبت بهار نویس
هوش مصنوعی: وقتی که من به زیباییاش نگاه میکنم، گویی برگهای از زیبایی‌های او را مینویسند و این زیبایی بهار است که بر چهرهاش نقش میبندد.
اگر به وصف رخش رفت نوبت تحریرسواد نسخه او از خط غبار نویس!
هوش مصنوعی: اگر بخواهیم زیبایی چهرهات را توصیف کنیم، نوبت نوشتن حکایت تو از بین تمام داستانهای نوشته شده خواهد بود.
فسانه‌های سرشکم به خط یاقوتیبه صفحه‌ای که نویسی به آب نار نویس
هوش مصنوعی: اشکهای من که داستانها و حکایتهایی دارند، به خط زیبای یاقوتی روی صفحه‌ای نوشته شده است که با آب نارنجی رنگ، نوشتههایش را نشان می‌دهد.
قلم به حرف محبت ز آه بلبل کنیکی از حکایت عشاق از هزار نویس
هوش مصنوعی: قلم را به زبان محبت و عشق به کار بگیر و داستانی از عاشقان بنویس که هزاران بار گفته شده است.
اگر نویسی تو خطی به سوی یار از منهمین قدر که ز عشق تو شرمسار نویس
هوش مصنوعی: اگر بخواهی نامهای به یارت بنویسی، همین را بنویس که به خاطر عشق تو خجالتزدهام.
تو حق شناسی تاریخ رأیت منصوربه هر کجا که نویسی به چوب دار نویس
هوش مصنوعی: هر جا که بروی و هر چیزی بنویسی، باید به یاد داشته باشی که سرنوشت تو به نتیجهٔ کارهایی که انجام میدهی وابسته است و در نهایت ممکن است عواقب آن برای تو سخت و دردناک باشد.
خوشا ز مصرع سلطان معرفت طغرلبه جای هر الف انگشت زنهار نویس
هوش مصنوعی: این جمله به تحسین و تقدیر از دانش و فهم عمیق طغرل اشاره دارد. نویسنده به این نکته میپردازد که کلمات او به قدری ارزشمند و حکیمانه هستند که هر علامت و حرفی از آن‌ها باید با احتیاط و دقت نوشته شود. به نوعی، این بیان نشاندهنده عظمت و جایگاه بالای طغرل در میان دانشمندان و فلاسفه است.