شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تمثیل چراغ و شمع پرداخته و روشنایی و عشق را با هم مرتبط می‌کند. او بیان می‌کند که در دنیای امروز، هیچکس نمی‌تواند جایگزین چراغ باشد و در دل تاریکی‌ها، نباید به شمع دل مغرور شد. شاعر به سوز و گدازهای عاشقی و جانبازی اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها تمایل به چراغ در این شب‌های تاریک است. او به دردسرهای صحبت با نااهلان و شور و غوغای ناشی از آن اشاره دارد و در نهایت، پروانه را به عنوان نماد عشق و ادب معرفی می‌کند که تنها در کنار چراغ زندگی می‌کند.
از کمال روشنی در دیده شد جای چراغکس نباشد در جهان امروز همتای چراغ!
هوش مصنوعی: هیچکس در دنیای امروز به روشنی و روشنایی مانند یک چراغ نیست و کسی را نمیتوان یافت که بتواند با آن همپایه شود.
راه تاریک است و تو مغرور شمع دل مشوروشنی هرگز نمی‌بینی تو در پای چراغ
هوش مصنوعی: راه تاریک است و تو در غرور خود غرق شدهای. شمع دل را فراموش نکن؛ زیرا هرگز نمیتوانی روشنایی را ببینی اگر فقط به نور چراغ تکیه کنی.
مقصد از سوز و گداز و گریه و آه شبشغیر جانبازی نمی‌باشد تمنای چراغ
هوش مصنوعی: هدف از تمام درد و اندوه و گریهها در شب، چیزی جز فداکاری و خواستن نور و روشنایی نیست.
در شبستان جنون اندر سلوک عاشقیبال صد پروانه می‌چینی ز گل‌های چراغ
هوش مصنوعی: در فضایی پر از شور و عشق، مانند شبستانی پر از نور و زیبایی، تو همچون پروانهای به دور گل‌های روشن میچرخیدی و از آنها همراه با احساسات عمیق خود بهرهبرداری میکنی.
صحبت نااهل باشد موجب آزار دلبیشتر از آب باشد شور و غوغای چراغ
هوش مصنوعی: گفتگو با افراد نادان باعث ناراحتی بیشتر دل میشود و شوری که از آب برمیخیزد، به اندازهی سر و صدای چراغ است.
مشتری جوشد اگر در ظلمت‌آباد جهانکی کسی داند به جز پروانه سودای چراغ؟!
هوش مصنوعی: اگر در دنیای تاریک و پر از ظلمت، امید و آرزوهای بسیاری وجود داشته باشد، آیا کسی جز پروانه که به سوی نور میشتابد، از این آرزوها آگاه است؟
تا به صبح حشر جز پروانه شمع ادبنیست دیگر ماهی ای طغرل به دریای چراغ!
هوش مصنوعی: تا صبح قیامت دیگر جز پروانهای که در کنار شمع ادب پرواز می‌کند، چیزی نخواهد بود. ای طغرل! تو هم در دریای نور و چراغ جای داری.