شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش طغرل و زیبایی‌های او پرداخته است. شاعر از فکر و اندیشه خود به عنوان "سمند" یاد کرده و می‌گوید که این اندیشه او را به زیبایی طغرل هدایت می‌کند. سخنان او به مانند سحر اثرگذار و دلنشین است و تفکرش را پر از زیبایی و گوهر می‌کند. عشق به طغرل به قدری عمیق است که شاعر از درد و غمش به دریا شبیه می‌کند و تأکید می‌کند که زندگی بدون طغرل ارزش ندارد. در پایان، خیال و تصویر محبوبش را با زیبایی‌های طبیعت و قامت او مقایسه می‌کند.
خوشا روزی که از مضمون طغرلبه عرض آید در مکنون طغرل!
هوش مصنوعی: روز خوشی است که معنی و مفهوم واقعی طغرل به درون و ذات آن منتقل شود.
سمند فکر خود را زن تو مهمیزنماید جلوه در هامون طغرل
هوش مصنوعی: افکار و اندیشههای خود را به گونهای بپروران که مانند یک اسب چابک در دشت، تو را به جلو براند و در آسمان اوج بگیرد.
سخن‌هایی که چون سحر حلال استمرتب گشته از افسون طغرل
هوش مصنوعی: سخنانی که مانند جادو اثرگذار و دلنشین هستند، به زیبایی از هنر طغرل شکل گرفتهاند.
پر از گوهر شود دامان فکرتروی در قلزم مشحون طغرل
هوش مصنوعی: دامان فکر انسان پر از ارزشها و دانایی میشود، مانند اینکه در دریاچهای پر از زیبایی و جواهرات غوطهور باشد.
روان شد از غمش دریا ز چشممحذر سازید از جیحون طغرل!
هوش مصنوعی: از شدت غم، اشکهای من مانند دریا جاری شد. از رود جیحون ای طغرل، مرا دور نگهدار!
عجب نبود که از راه تلطفبه دست آورد دل محزون طغرل
هوش مصنوعی: چیزی عجیب نیست که با نرمی و مهربانی، قلب غمگین طغرل را به دست آورد.
مکش با تیغ هجرانم که اکنوننمی‌ارزد جهان در خون طغرل!
هوش مصنوعی: با جداییات مرا از پا در نیاور که اکنون دنیا ارزش این درد را ندارد، مثل طغرل که در خون غوطهور است!
خیال قامت دلدار باشدعصای قامت واژون طغرل!
هوش مصنوعی: تصور زیبایی دلبر همچون عصای بلند و ظریف طغرل است.