شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود به محبوب می‌گوید و احساسات عمیقش را به تصویر می‌کشد. او در جهانی تخیلی و خیالی زندگی می‌کند و برای وصال معشوقش، به هر طریقی دست می‌زند. شاعر با اشاره به اشک‌های خود و زنجیر زلف محبوب، نشان می‌دهد که چگونه این عشق او را در بند کرده است. او بر نقش عشق در زندگی‌اش تأکید می‌کند و تمام وجودش را وقف محبوب می‌کند، حتی اگر این عشق با درد و رنج همراه باشد. در نهایت، شاعر به تصمیم خود برای ادامه این عشق و دلدادگی‌شان با وجود تمام موانع، اشاره می‌کند.
به عالم خویش را از بی‌خودی افسانه می‌سازمبه یاد جام وصلش نعره مستانه می‌سازم!
هوش مصنوعی: من از حال و هوای خود، داستانی از بیخود بودن می‌سازم و به یاد وصال معشوق، فریاد و نغمهای شاداب میآفرینم!
اگر باشد کلید قفل جنت صحنه زاهدز اشک خویش من هم سبحه صد دانه می‌سازم!
هوش مصنوعی: اگر کلید ورود به بهشت اشک‌های زاهد باشد، من نیز با آن اشکها، تسبیحی از صد دانه می‌سازم!
به مردم گر همین باشد طریق آشنایی‌هاچو اشک نوک مژگان خویش را بیگانه می‌سازم!
هوش مصنوعی: اگر روش مردم همین باشد که با دیگران آشنا شوند، من هم اشک‌های خود را که از نوک مژههایم میریزد، به بیگانگی تبدیل میکنم!
مپرسید از سواد قصه روز سیاه منشب آن زلف را کوته ازین افسانه می‌سازم!
هوش مصنوعی: از شما نپرسیدم که حکایت غمگین من چیست، در شب تار زلف تو، داستانی می‌سازم که خودم آن را روایت کردهام!
اگر سامان استغنا و تمکین تو این باشدبه راهت ز انتظار از چوب نرگس خانه می‌سازم!
هوش مصنوعی: اگر به این شکل به استقلال و قدرت خود دست یافتهای، من از چوب نرگس برایت خانهای می‌سازم تا در انتظار تو باشم!
خیال زلفش از خواب پریشان کرد بیدارمقلم در وصف تابش از زبان شانه می‌سازم
هوش مصنوعی: تصویر موهای او خواب مرا به هم زد و بیدارم کرد. حالا با قلمم دربارهی نور و زیبایی آن نوشته و شعری از زبان موهایش می‌سازم.
ادایت گشت اکنون مانع ذوق سجود منبت نازآفرینم گر تویی بتخانه می‌سازم!
هوش مصنوعی: دولت و سعادت من اکنون در سایهٔ زیبایی تو قرار دارد و اگر تو هستی، به خاطر تو معبدی از عشق و ارادت می‌سازم!
فروغ عارضت هر جا چراغ بزم محفل شدبه گرد شمع رویت خویش را پروانه می‌سازم
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهات در هر جایی نور محافل را افزایش می‌دهد و به دور شمع تو، مانند پروانهای به خودم عشق میورزم.
نمی‌ترسم ز نیرنگ و فسون مار آن گیسووطن چون گنج عمری شد که در ویرانه می‌سازم!
هوش مصنوعی: من از فریب و جادوی مارها نمی‌ترسم، زیرا آن موهای بافتمند وطن برای من چون گنجی ارزشمند است. مدت زیادی است که در ویرانیها زندگی میکنم و آن را از نو می‌سازم.
ازان روزی که شد پابند زنجیر سر زلفتبه زنجیرت که خود را بعد ازین دیوانه می‌سازم!
هوش مصنوعی: از آن روزی که گرفتار زنجیر موهای تو شدم، خودم را بعد از این دیوانه میکنم!
چه خوش گفته‌ست اینجا بیدل بزم ادب طغرلهمان گرد سرت می‌گردم و پیمانه می‌سازم
هوش مصنوعی: بیدل به زیبایی بیان می‌کند که در محافل ادبی، مانند طغرل، دور تو میچرخم و به ساختن و چاشنیزدن به لحظاتش میپردازم.