شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق عشق و longing به محبوب را بیان می‌کند. او از هوس و آرزوی خود برای حضور در کنار معشوق صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که حتی در سختی‌ها و دردها، عشق به محبوب او را تسلی می‌دهد. شاعر همچنین به ضعف جسمی و بیچارگی خود اشاره کرده و می‌گوید که تنها محبوب است که می‌تواند به او کمک کند. در نهایت، او به زیبایی و شیرینی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که روح او در عشق به معشوق به پرواز درمی‌آید.
ای خاک سر کوی تو گشتن هوس مابر پای سگت بوسه زدن ملتمس ما
هوش مصنوعی: ما در آرزوی گشت و گذار در خاک سر کوی تو هستیم و حتی برای بوسیدن پای سگ تو نیز آمادهایم.
گر دم زدن ما بود از مهر تو چون صبحصد شام سیه روز شود از نفس ما
هوش مصنوعی: اگر محبت تو را بگوییم، مانند صبحی خواهد شد که شبهای تاریک را از بین ببرد و روز را روشن کند.
در بادیه شوق تو چون راحله بندیم؟ذکر ملک آید ز فغان جرس ما
هوش مصنوعی: در دشت عشق تو چگونه بار سفر ببندیم؟ صدای زنگ در به یاد پادشاهی بلند میشود.
با نیش غم و جسم ضعیف آه برآریمسویت مگر این باد برد خار و خس ما
هوش مصنوعی: در حالی که با درد و رنج زندگی میکنیم و جسممان ضعیف است، تلاش میکنیم که فریاد و نالهای به سمت تو بفرستیم، شاید این باد غم و رنج ما را به تو برساند.
بیچارگی ما هوس چاره‌گران شدتا تو شدی از لطف و کرم چاره‌گر ما
هوش مصنوعی: ما در سختی و بیچارگی به دنبال راهحلی بودیم، اما وقتی تو با محبت و خوبیهای خودت به کمک ما آمدی، مشکل ما حل شد.
هرکس گه افتادگی آرد به کسی رویما رو به که آریم تویی چونکه کس ما
هوش مصنوعی: هرکس که به دیگران افتادگی و ذلت نشان دهد، به او باید توجه کرد. تو تنها کسی هستی که در چنین شرایطی به او رو بیاوریم.
فانی صفتم روح کند سوی تو پروازای از شکرستان تو قوت مگس ما
هوش مصنوعی: روح من به سوی تو پرواز می‌کند، ای کسی که از عالم شیرین و خوشبو خود، قوت ما را فراهم کردهای.