شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و حالاتی که عشق به انسان می‌دهد، اشاره دارد. شاعر به ارتباط عمیق خود با عشق و مشکلاتی که از این راه تجربه کرده، می‌پردازد. او به ساقی می‌گوید که مشکلاتش تنها با یک شراب خوب حل می‌شود و از اینکه در محفل خود، دلشکستگی و اندوه را تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. در انتها، شاعر به فانی بودن امید و اهمیت عشق در زندگی‌اش اشاره می‌کند. به طور کلی، متن به نوعی جستجوی آرامش و خوشی در میان مشکلات عشق است.
غیر خوناب نیابند به جان و دل ماگوییا عشق به خون کرد مخمر گل ما
هوش مصنوعی: به جز درد و رنج، چیزی به جان و دل ما نمیرسد. انگار عشق، گل ما را تنها با خون خود زنده می‌کند.
از ره عشق گذشتن نشد ای پیر طریقتا که شد کوی خرابات مغان منزل ما
هوش مصنوعی: عشق حقیقی نیازمند عبور از مسیرهای دشوار است و ما به جایی رسیدهایم که محل زندگی ما در کنار اهل خرابات و میخواران است.
مشکل ما همه باشد ز خمار ای ساقیجز به یک رطل گران حل نشود مشکل ما
هوش مصنوعی: مشکل ما همه ناشی از خماری است، ای ساقی، و جز با یک رطل سنگین شراب حل نمیشود.
گرچه در دیر گداییم ولی گاه نشاطره نیابند شهان بر طرف محفل ما
هوش مصنوعی: هرچند که ما در میخانه به دور از توجه شاهان و بزرگان هستیم، ولی گاهی اوقات شادی و نشاطی به سراغمان میآید که آنها نیز در کنار ما حضور دارند و محفلمان را زینت میبخشند.
حاصل عمر شد ای مغبچه باده فروشوجه می بود که قبول تو فتد حاصل ما
هوش مصنوعی: عمر ما به نوشیدن شراب و لذت بردن از آن گذشت، ای دخترک زیبا؛ امیدواریم که تو هم ما را بپذیری و از این خوشیها بهرهمند شویم.
تیر دلدوز بهر دل زنی ای قاتل مستناوکی چند نگه دار برای دل ما
هوش مصنوعی: ای قاتل نازنین، تو با تیر عشق به دل ما زخم میزنی؛ کمی دیگه صبر کن و درنگ کن، چون دل ما هنوز تحمل دارد.
فانی امید چنان است که در وادی عشقمسکن قافله سالار بود محفل ما
هوش مصنوعی: امید زودگذر مثل این است که در راه عشق، سرای انبوه دلهای شاداب، رهبر کاروان ما باشد.