شمارهٔ ۳۵ - تتبع شیخ
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر از تماشای روی معشوق، که به مانند ماه تابانی است، صحبت می‌کند و می‌گوید که در سایه او، هر سخنی بی‌معنا است. او در غیاب معشوق عذاب می‌کشد و احساس تنهایی و بی‌خوابی دارد. شاعر با اشاره به حال و هوای میخانه و مستی، به عشق و تمنای دیدن معشوق می‌پردازد و می‌گوید که این عشق مانند شراب، وجود او را به جوش می‌آورد. در نهایت، او به حالت ضعف و اضطراب خود در پی عشق اشاره می‌کند و از درد عمیق آن صحبت می‌کند.
ای ز رویت ماه را صدگونه تابمه مگو باشد سخن در آفتاب
هوش مصنوعی: ای زیبا که چهرهات مانند ماه میدرخشد، نگو که نور مهتاب صد جور زیباست، چونکه در برابر آفتاب، این صحبتها بیمعناست.
غیر در کویت عذابم می کندهیچکس نشنیده در جنت عذاب
هوش مصنوعی: هیچکس جز تو در دنیا نیست که عذابم دهد؛ عذابی که حتی در بهشت هم نمیشود آن را شنید.
تا ندیدم خواب در چشمم ز اشکچشمرا اکنون نمی بینم به خواب
هوش مصنوعی: تا زمانی که اشکم را در چشمانم ندیدم، خواب برایم پررنگ نبود. اکنون که آن حال را تجربه کردهام، دیگر نمیتوانم خواب را ببینم.
در تن خاکی است از لعل تو جوشخاک را در جوش می آرد شراب
هوش مصنوعی: در بدن خاکی، زیبایی و ارزشهای وجود تو، مثل لعل و سنگ قیمتی، آنقدر تاثیرگذار است که باعث بالا آمدن و فوران شراب میشود. به عبارت دیگر، وجود تو باعث زنده شدن و نشاط در این دنیا میشود.
چون خیال دیدن رویت کنمدر دل افتد ضعف از بس اضطراب
هوش مصنوعی: زمانی که به فکر دیدن چهرهات میافتم، دلم پر از نگرانی و ضعف میشود.
پیر دیر و مغبچه مستم کنندخوش دلم در میکده از شیخ و شاب
هوش مصنوعی: در میخانه با ظاهر شدن پیر مست و دختر نیکوکار، دلم شاد و خوشحال میشود.
فانیا در قطع وادیهای عشقاز جگر باید غذا وز دیده آب
هوش مصنوعی: برای عبور از مسیرهای عشق، باید از دل و جان خود مایه گذاشت و اشکها را به عنوان نشانهای از عشق و احساسات نثار کرد.