شمارهٔ ۹۶ - نعت
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و معنویت اشاره دارد. شاعر از محبوبی سخن می‌گوید که پیروان و مریدان زیادی دارد و به زیبایی و عظمت او اشاره می‌کند. گلی که در باغ قرب شکفته و نسیم وحدت را احساس کرده است. شاعر به بی‌اهمیتی رنج‌های دنیوی اشاره می‌کند، چون دل او در محل قرب آرامیده است. حتی بالاتر از کعبه، نشانه‌ای از مقام والا و محترم او می‌بیند. در نهایت، او احساس گدایی در درگاه محبوب را دارد و در انتظار دیدار اوست.
زهی صد پیر کنعانی مریدتدو صد یوسف غلام زر خریدت
هوش مصنوعی: آفرین بر صدها پیر کنعانی که مرید تو هستند و دو صد یوسف که به خاطر تو به خدمت تو درآمدهاند.
گلت بشکفت اندر گلشن قربنسیم باغ وحدت چون وزیدت
هوش مصنوعی: وقتی نسیم باغ وحدت در گلشن نزدیکی وزید، گلت شکوفا شد.
شدی افلاک رو چون مژده وصلرسانید آسمان پیما بریدت
هوش مصنوعی: زمانی که آسمان پیام وصال را به تو رساند، همچون ستارهای در آسمان میدرخشی و از آسمان پیوندت بریده شدی.
چه باک از رنج عالم پیکرت راچو دل در مأمن قرب آرمیدت
هوش مصنوعی: نگران رنج‌های دنیا نباش، زیرا وقتی دل را به مکان نزدیکیت به خدا سپردهای، هیچ چیز نمیتواند تو را آزرده کند.
به بام کعبه پایت نارسیدهلوای قدر بر گردون رسیدت
هوش مصنوعی: به بالای کعبه پا برسانی، ولی نشان قدرت و عظمت بر آسمانها به تو نرسیده است.
مقفل چون بود درهای رحمتچون زلفین آمده پیچان کلیدت
هوش مصنوعی: زمانی که درهای رحمت مانند زلفهای پیچ خورده به سختی بسته شدهاند، کلید آنها در دستان توست.
دران در فانیا گویی گدایمز خیل آن سگان کو که دیدت؟
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به وضعیتی سخن می‌گوید که احساس می‌کند در دنیای فانی و ناچیز قرار دارد و خود را مانند گدایان بیحیثیت می‌بیند. او به یاد سگان دیگر میافتد و از آنها میپرسد که آیا کسی را دیدهاند که با او در ارتباط بوده یا برایش مهم بوده است؟ این احساس تنهایی و غم در کلامش به وضوح نمایان است.