شمارهٔ ۱۲۰ - مخترع
هوش مصنوعی: غزلی از شاعر به زیبایی صبح را توصیف می‌کند که همواره با موج‌های دریایی همراه است. او از باده و شادی صحبت می‌کند و می‌گوید که مانند یک کشتی در دریا به حرکت درمی‌آید. همچنین به یاد حریفانش از دختران زیبا و رنگ لاله‌ها اشاره دارد و به یک شب خاص که در آن احساس بی‌غیرتی کرده، می‌پردازد. شاعر به چهره‌اش و احساساتی مانند غرق شدن در شادی اشاره می‌کند و از خود می‌پرسد که آیا می‌تواند از دریای باده نجات یابد. در نهایت، به فنا و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و از خطوطی یاد می‌کند که داستان غم‌انگیز زندگی را نمایان می‌سازد.
نسیم صبح نمود از تغار صهبا موجچو باد شرطه که آرد ز روی دریا موج
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی از ظرف شرابی به بیرون میآید و مانند بادی که از روی دریا میوزد، حرکت می‌کند.
به باده زورق می را گر افکنی باشدچو کشتی ای که به دریا روان بود با موج
هوش مصنوعی: اگر جام می را در آب بیندازی، مانند کشتیای خواهد بود که به دریای مواج روان است.
پی هلاک حریفان ز حله دختر رزنموده هر طرف از لاله رنگ خارا موج
هوش مصنوعی: در پی نابودی رقبایش، از لباس دختر گل سرخ، هر طرف رنگ لاله را مانند موجی جاری کرده است.
شبی که بود برش غیر مردم از غیرتازان سبب که فکندم به بحر سودا موج
هوش مصنوعی: شبی که در آن بخاطر غیرت و احساسات شدید، خود را در دریای افکار و احساسات عمیق غرق کردم، هیچ کس جز خودم را کنار خودم ندیدم.
ز چین ابرو و چاه ذقن فرو گشتمچرا که هست ز گرداب غرقه ها تا موج
هوش مصنوعی: به خاطر هلالی ابرو و گودی چانهات، دلبسته شدهام؛ چرا که در میان مشکلات و چالشها، غرق در عشق و احساساتم.
مگر برآوردم از بحر باده موج کرمغریق را نبرد بر کنار دریا موج
هوش مصنوعی: آیا من از دریای شراب موجی از لطف به وجود نیاوردم که طوفان غریق را به ساحل برساند؟
نگر به بحر فنا شرح حال فانی خوانازان خطوط که سازد ز لجه پیدا موج
هوش مصنوعی: به دریا و دنیای گذرا توجه کن و سرنوشت موجودات زوالپذیر را بخوان، از آن نشانههایی که از امواج دریا به دست میآید و بر روی سطح آن نمایان میشود.