شمارهٔ ۱۲۲ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تشبیه و استعاره به وصف شادی و خوشی ناشی از نوشیدن می‌پردازد. او بیان می‌کند که در زندگی خود غرق در عشق و لذت است و از نوشیدن باده لذت می‌برد. شاعر احساس می‌کند که عشق و شادابی‌اش همچون قدحی پر از شراب است و نمی‌تواند از آن دل بکند. او اشاره می‌کند که در دنیای عاشقی و خوشی، به طور غیرارادی درگیر احساساتش شده و به خاطر دلخوشی‌هایش حاضر است هر چیزی را فدای لحظه‌های شادش کند. در نهایت، تصویری از دیوانگی ناشی از محبت و شوق در نگاه به معشوقش ارائه می‌دهد.
چون حیات‌آساست روشن روزگارم از قدحتا دم آخر کنون سر بر ندارم از قدح
هوش مصنوعی: زندگی برایم مانند روشنایی روز است و تا زمانی که از این لیوان مینوشم، سرم را از آن بلند نمیکنم.
من که غرق می شدم باید سرم دادن به بادچون حباب از سرخوشی گر سر برآرم از قدح
هوش مصنوعی: من که در حال غرق شدن بودم، باید تسلیم باد میشدم؛ چون حبابی که از خوشحالی به وجود آمده، اگر از لیوان بیرون بیاید، سر بر میآورد.
چون که یاقوت مفرح خشک می‌سازد دماغباد قوت روح لعل آبدارم از قدح
هوش مصنوعی: زمانی که یاقوت، که جواهر خوش رنگ و زیبایی است، میتواند روح و ذهن را شاد کند، نیروبخشی باد روح من را با طعم لعل آبدار بسازد، که در ظرفی ریخته شده است.
بود ساقی چون قدح بر لب گر از دریای میپر بود یک قطره باقی کی گذارم از قدح
هوش مصنوعی: ساقی وقتی که بزرگ و زیباست، اگر یک قطره از دریای می در قدح باقی بماند، چطور میتوانم از آن قدح دل بکنم؟
چون که هستم در قدح بی‌اختیار از عاشقیهمچنان در عاشقی بی‌اختیارم از قدح
هوش مصنوعی: وقتی که در جام مینوشم، بی‌اختیار عاشق هستم و همین طور در عشق نیز بدون ارادهام، بی‌اختیار به عطر و حال مستانهی میپردازم.
نی زلال کوثرم باید نه آب زندگیبخشد ار یک جرعه شوخ باده‌خوارم از قدح
هوش مصنوعی: من باید از زلال کوثر بنوشم، نه از آب زندگی. اگر یک جرعه از شراب شاداب و سرخوشی بیاشامم، از جام خوشبختی چه اشکالی دارد؟
همچو فانی در هوای دیدن آن مغبچهبر سر کوی مغان دیوانه‌وارم از قدح
هوش مصنوعی: من مانند فانی که دیوانهوار به شوق دیدن آن دختر زیبا در کوی میفروشان هستم، در آرزوی وصل او به سر میبرم و در حال نوشیدن شراب هستم.