شمارهٔ ۲۴۳ - تتبع میر
هوش مصنوعی: این متن شعر است که به موضوعاتی چون عشق، باده، و تجربه‌های انسانی می‌پردازد. شاعری به نام حشمت جم درباره احساسات و کشف معنویات سخن می‌گوید. او به می‌نوشی و غرق در عشق اشاره می‌کند و بر این باور است که روح و جسم او در این مسیر با یکدیگر در تضاد هستند. او از قضاوت خوب و بد خود ناراضی است و اعتقاد دارد که در درگاه خداوند، با وجود تمام خطاها و گناهانش، باید به مسیر خود ادامه دهد. وی نهایتاً به نداشتن مقام و منزلت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش نمی‌کشد به سمت دنیا و مقام‌های دنیوی.
حشمت جم رسد صبوح از کرم الاهیمجام جهان نماست مهر از می صبحگاهیم
هوش مصنوعی: در صبحگاه، با لطف خداوند، اقدامات و زیباییهای بزرگ و پرآبرنگی به ما میرسد. گویی ما در یک جام جادویی، نشانههای محبت و صفای صبح را مشاهده میکنیم.
ایکه به می فتاده و غرقه نیم عجب مدانجسم چو کاه برگ من بین و عذار کاهیم
هوش مصنوعی: کسی که به شراب افتاده و غرق در آن شده، جای شگفتی نیست، زیرا جسم من همچون کاه است، در حالی که صورت و رخسار من حالتی نرم و لطیف دارد.
شیخ ز عشق و باده ام طعنه زنان و طرفه آنکمن به همین دو کار خود در دو جهان مباهیم
هوش مصنوعی: عالمان و زاهدان به عشق و بادهی من انتقاد میکنند، اما جالب اینجاست که من به خاطر همین دو چیز در این جهان و آن جهان افتخار میکنم.
گر بورع ملک شوم پاک ز هر گناه و جرمجرم و گناه بس بود دعوی بی گناهیم
هوش مصنوعی: اگر من حاکم پاکی شوم و از هر گناه و خطایی دور باشم، دیگر ادعای بیگناهی کافی خواهد بود.
ز آتش می چسان شود سرخ عذارم ای رفیقچونکه ز دود معصیت آمده رو سیاهیم
هوش مصنوعی: دوست عزیز، به من بگو چگونه ممکن است که چهرهام از آتش عشق سرخ شود، در حالی که به خاطر دوده گناهم، چهرهام سیاه شده است؟
نیک و بدم مبین به لطف از بد و نیک من مپرسنیست به جز بدی ز من گر تو نکو نخواهیم
هوش مصنوعی: به خوبی و بدی من توجه نکن و به مهربانی نخواه که از من خوب یا بد بپرسی. جز بدی از من چیزی وجود ندارد اگر تو نیکو را نخواهی.
منکه چو فانیم گدا درگه پیر دیر رادل نکشد به جانب مسند ملک شاهیم
هوش مصنوعی: من مثل یک فانوس هستم که در درگاه پیر و با تجربه، گدایی میکنم و دلم نمیخواهد به سمت تخت شاهی بروم.