شمارهٔ ۲۶۴ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق اشاره دارد. شاعر به گل می‌گوید که وقتی در میان رقبای خود می‌درخشد، باعث حسرت دیگران می‌شود. او از گل می‌خواهد تا عیب‌های سایر گل‌ها را نگوید و تأکید می‌کند که گل و بلبل هرگز نباید از هم جدا شوند. شاعر به کمبود یار و غم عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود درد در دل، سعی می‌کند زخم‌هایش را پنهان کند. در نهایت، شاعر به این واقعیت اشاره می‌کند که فانی و نابود نخواهد شد و از بی‌نصیب‌ها دوری می‌کند.
آن گل که نوشد می با رقیبانبینند و میرند مسکین غریبان
هوش مصنوعی: آن گلی که از شراب مینوشد، رقیبانش را میبیند و در نهایت، آن بیچارههای غریبه هستند که به ناچار میمیرند.
ای گل به گلشن چون جلوه سازیافغان مکن عیب از عندلیبان
هوش مصنوعی: ای گل، وقتی در باغ جلوهگری میکنی، زحمت نکش و از نازکاندیشی دیگران عیبجویی نکن.
چون بلبل و گل بی‌هم مباداعشق محبان حسن حبیبان
هوش مصنوعی: بهتر است عشق و محبت را از هم جدا نسازیم، مانند بلبل و گلی که بدون یکدیگر خوشحال نیستند.
بی‌یار از ما طاقت مجوییدزان رو که هستیم از ناشکیبان
هوش مصنوعی: بدون همراه و یار، از ما انتظار طاقت نداشته باشید، زیرا ما از کسانی هستیم که تاب و تحمل نداریم.
چون زخم سینه پوشیده دارم؟!سازد چو ظاهر چاک گریبان
هوش مصنوعی: چرا زخمی که در دل دارم را پنهان کردهام؟ وقتی که ظاهراً لباس من پاره شده است!
فانی نصیبی زان مَهوَشَت نیستخوش با نصیبی از بی‌نصیبان
هوش مصنوعی: کسی که از زیباییهای معشوق بهرهای ندارد، در واقع خوشتر از کسی است که حتی از بی‌نصیب‌ها نیز نصیبی ندارد.