شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از درد و رنجی که به خاطر جدایی تجربه می‌کند صحبت می‌کند. او از این می‌پرسد که تا چه زمانی باید این ستم و محنت را تحمّل کند و امیدوار است که روزی به جایی برسد که بتواند به آرامش و نزدیکی به محبوبش برگردد. دل و جان او از این جدایی آکنده از درد هستند و او در آرزوی خلوت و نزدیکی با محبوبش است.
تا کی ستم و محنت هجران کشمتباشد که شبی به بیت الاحزان کشمت
هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر دوری و رنج و سختیهایت زجر و عذاب بکشم؟ روزی حتماً به سرزمین غم و اندوهت خواهم رفت.
از چاک درون دل ویران کشمتوانگاه ز دل به خلوت جان کشمت
هوش مصنوعی: از زخمی که در دل خراب من ایجاد کردهای، تو را میکشم و سپس از دل به آرامش جانم میبرم.