شمارهٔ ۲ - آهن پرنده!
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تصویرسازی از پیشرفت‌های فناوری در قرن بیستم می‌پردازد. او به انسان‌هایی اشاره می‌کند که با استفاده از وسایل نقلیه هوایی (مانند هواپیما) می‌توانند سفرهای طولانی را در زمان بسیار کمتری نسبت به گذشته انجام دهند. شاعر تفاوت زمانی سفر در گذشته و حال را به وضوح بیان کرده است.
در قرن بیستم بشود، آدمی سواربر آهنی پرنده، دل آکنده از بخار
هوش مصنوعی: در قرن بیستم، انسان با یک پرنده آهنی پرواز می‌کند و دلش پر از بخار و احساسات است.
وآنگه رهی که ما به دوسالش کنیم طیاو در هوا دو روزه، از آن را کند گذار!
هوش مصنوعی: آنگاه مسیری که ما برای او طی کنیم، با سرعتی انجام میشود که در دو روز همان فاصله را طی می‌کند و او از آن عبور می‌کند!