شمارهٔ ۶ - تمثال عشقی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با ناز کردن به نقاش می‌گوید که تلاش‌های او برای کشیدن تصویرش بی‌فایده است. او از اینکه نقاش نمی‌تواند حال و روز او را به درستی ترسیم کند، ابراز ناامیدی می‌کند و از درد و رنجی که در زندگی تجربه کرده، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که تصویری که از او می‌سازند، نمی‌تواند واقعیت وجودش را نمایان کند.
مکش که بیهده این نقش می کشی نقاشکه خون بگریی: اگر پی بری به احوالم؟
هوش مصنوعی: نقاش، بیهوده تلاش نکن که این تصویر را به تصویر بکشی، چرا که اگر به حال و روز من پی ببری، باید از درد من گریه کنی.
چه حاجت است پس از من بماند این تمثال؟فلک چه کرد به من، تا کند به تمثالم!
هوش مصنوعی: چرا نیاز است که تصویر من بعد از من باقی بماند؟ سرنوشت چه بر من آورده است که به این شکل در تصویرم نمایان شده است؟