شمارهٔ ۹ - در لباس نیستی
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی عمیق و رازآلودی عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق به مانند اسرار وجودی و ناشناخته است و هر فردی به دور تو می‌چرخد تا حقیقت تو را درک کند. اگر بخواهی که جهان را به دور خود مشغول کنی، باید وجود خود را در پوشش عدم و نبود پنهان کنی.
عشقی ار مجهول، چون اسرار عالم زیستی!هر کسی گردد به گرد تو، ببیند چیستی؟
هوش مصنوعی: اگر عشقی ناب و نامشخص داشته باشی، مثل اسرار جهان وجودی، آنگاه هر کسی که به دور تو بیفتد، به خوبی ماهیت تو را درک خواهد کرد.
خواهی ار چون نقطه سرگردان تو عالم شوندهستی خود را بپوشان در لباس نیستی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی مانند یک نقطه گمشده در دنیا باشی، باید وجود خود را در پوششی از عدم پنهان کنی.