شمارهٔ ۱۹ - مناعت طبع
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع می‌پردازد که اگر کل ثروت و دارایی‌های دنیا را به من بدهند، ارزش آن در برابر نفرت و نگاه منفی مردم به من نمی‌ارزد. حتی اگر همه چیز را به طلا و پول تبدیل کنند، باز هم حالتی که دیگران با حس تنفر به من نگاه کنند، قابل تحمل نیست و این احساس از هر ثروتی مهم‌تر است.
مرا اگر زر و سیم و ثروت دنیا؟بر آنچه هست تسلط دهند و چیره کنند؟
هوش مصنوعی: اگر به من طلا و نقره و ثروت دنیا را بدهند، آیا میتوانند مرا بر آنچه که دارم، تسلط و قدرت دهند؟
تمام برگ درختان گر اسکناس شود؟تمام ریگ بیابان اگر که لیره کنند؟
هوش مصنوعی: اگر تمام برگ درختان به پول تبدیل شوند و تمام دانههای ریگ بیابان هم به پول تبدیل شوند، آیا باز هم کافی خواهد بود؟
گر آسمان همه زر گردد و به من بخشند؟سپس به گنجه‌ام افلاک را ذخیره کنند؟
هوش مصنوعی: اگر آسمان طلا شود و آن را به من بدهند، آیا میتوانند تمام گنجینههای آسمان را در صندوق من نگه دارند؟
بدین نیرزد هرگز که مردم از چپ و راست:به چشم نفرت بر من نگاه خیره کنند!
هوش مصنوعی: هرگز ارزش ندارد که مردم از دو سمت به من خیرهنگاه کنن؛ چرا که با نفرت به من مینگرند.