بخش ۵ - مطرح کننده ایدآل
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ایدآل‌های خود اشاره می‌کند و آن را با ایدآل‌های دروغین دیگران مقایسه می‌کند. او ایدآل خود را منشأ انقلاب ایران می‌داند، اما به ناچار احساس ناامیدی می‌کند، زیرا جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند، پر از افراد نادرست و مرده‌دل است. او به این نکته اشاره می‌کند که در این شرایط عجیبی است که شاعری بتواند دیوانه‌وار به آرمان‌های والا فکر کند، زیرا همیشه در دلش آرزوی تغییر و تحول (عید خون) دارد. در نهایت، او می‌گوید که چگونه می‌تواند ایدآل‌های خود را بهتر از این توضیح دهد.
جناب برزگر! این ایدآل دهقان است:نه ایدآل دروغ فلان و بهمان است!
هوش مصنوعی: ای برزگر! این چیزی که میگوییم، آرزوی یک کشاورز واقعی است؛ نه آرزوی بیاساسی که بعضیها مطرح میکنند.
ز من هم ارکه بپرسی تو، ایدآل، آن استهمین مقدمهٔ انقلابِ ایران است
هوش مصنوعی: اگر از من بپرسی، ایدآل و هدف من همین آغاز انقلاب ایران است.
در این محیط که بس مرده‌شوی دون دارد!
هوش مصنوعی: متأسفانه، به جای اینکه به کسانی که زندهاند کمک کنم و راه صحیح را نشان دهم، مجبورم درباره افرادی صحبت کنم که دیگر در میان ما نیستند. در این جامعه‌ای که افراد ناپاک و بیارزش زیادی به کار تجسس و تملق مشغولند، این کار من بیهوده است.
عجب مدار اگر شاعری جنون داردوزین قبیل عناصر ز حد فزون دارد!
هوش مصنوعی: این جهان پر از عناصر و ویژگیهاست و اگر شاعری دچار جنون باشد، عجیب نیست، چون این دنیای پرتنش و شگفتیها ممکن است انسان را به دیوانگی بکشاند.
چگونه شرح دهم ایدآل خود به ازین؟به دل همیشه تقاضای «عید خون» دارد
هوش مصنوعی: دل همیشه میل به یک جشن خونین دارد، چگونه میتوانم آرزوی خود را بهتر از این توضیح دهم؟