شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق است. شاعر می‌گوید که هیچ خواب و استراحتی ندارد و عشق او اجازه‌ی خواب راحت را نمی‌دهد. او از تلخی‌های جواب معشوق نسبت به شیرینی لب‌هایش می‌گوید و تأکید می‌کند که زیبایی معشوق باعث روشنی و نشاط زندگی‌اش است. در نهایت، با بیان اینکه نگاه به روی معشوق، نور و روشنی را به او می‌دهد، احساساتی در مورد عشق و وابستگی را به تصویر می‌کشد.
دوش نبرده‌ست مرا هیچ خوابخفتن عشّاق نباشد صواب
هوش مصنوعی: شب گذشته من هیچ خواب و استراحتی نبردم، زیرا خوابیدن در عشق، کاری نادرست و ناپسند است.
چشم من ار خواب نیابد رواستآب گرفته‌ست در او جای خواب
هوش مصنوعی: اگر چشم من خواب نبیند، اشکالی ندارد، زیرا در آن جای خواب، آب جمع شده است.
گر شکر آمد لب شیرین یارچونکه مرا تلخ فرستد جواب
هوش مصنوعی: اگر لب شیرین محبوبم شکرین باشد، چرا پاسخ من را با تلخی می‌دهد؟
در لب لعلش همه نوش است و قنددر سر زلفش همه پیچ است و تاب
هوش مصنوعی: لب زیبای او مانند شراب شیرین است و زلفهایش همچون تاب و پیچ زیبایی دارند.
بی رخ او نور نیابد قمربی لب او نوش نگردد شراب
هوش مصنوعی: بدون چهره او، ماه نوری نخواهد داشت و شراب بدون لب او، طعمی نخواهد داشت.
باد چو بربود نقاب از رخشدیدهٔ من (بر) فلک آفتاب
هوش مصنوعی: باد، چون پرده را از چهره او کنار زد، چشمان من به زیبایی آفتاب در آسمان روشن شد.