شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های ماه و شب و سرو اشاره می‌کند. ماه به زیبایی و ظرافتش تشبیه شده است و زلف‌هایش مانند شب آراسته و جذاب به نظر می‌رسد. شاعر به عشق و دلدادگی‌اش به این زیبایی اشاره کرده و می‌گوید که تا زمانی که عشق آن ماه در دلش است، هرگز از آن فاصله نمی‌گیرد. عشق او به دل زیبا و خواسته‌اش عمیق است و در بین زیبایی‌های جهان، فقط او را می‌خواهد.
ماه را ماند رُخش ناکاستهزلف چون شب ماه را آراسته
هوش مصنوعی: ماه مانند چهرهای زیبا و دستنخورده به نظر می‌رسد که زلف‌هایش همچون شب، به شکلی دلربا و آراسته شده است.
سرو بالایی که چون بالای اوباغبان یک سرو ناپیراسته
هوش مصنوعی: سرو بلندی که بالای آن باغبان تنها یک سرو بینظم و بیقواره است.
تا مرا سودای آن مه در سر استماه را مانم ولیکن کاسته
هوش مصنوعی: تا زمانی که در دل من عشق به آن ماه زیبا وجود دارد، همچنان به او میمانم، هرچند که از زیبایی او کم شده باشد.
در نشست و خاست چون سرو است و مهفتنه‌ای زان سرو و مه برخاسته
هوش مصنوعی: در حرکت و رفتار همانند سرو و ماه است و فتنه ای به خاطر آن سرو و ماه به پا شده است.
از همه خوبان دل او را خواسته استهم دلش دارم فدا هم خواسته
هوش مصنوعی: کسی که از میان تمام خوبان، دل را میطلبد، من نیز دل در گرو او دارم و فدای او میشوم.