شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که او نیز مانند دیگران از ثروت و نعمت بهره‌مند شود. او احساس می‌کند که کیسه‌اش از طلا و نقره خالی است و این موضوع برایش سنگینی می‌کند. شاعر از خدا می‌خواهد که یا به او ثروت بدهد یا دیگران را نیز به حال خود رها کند.
کردگارا کیسه ای دارم زسیم و زر تهیهر سبکساری مرا بر دل بدین دارد گران
هوش مصنوعی: پروردگارا، من کیسهای دارم که از سیم و زر خالی است. هر گناهکار سبکساری بر دلم سنگینی می‌کند.
دیگران را کیسه ها دادی گران ازسیم و زردیگران را همچو من کن یا مرا چون دیگران
هوش مصنوعی: تو به دیگران پول و ثروت زیادی دادهای، حالا یا من را هم مثل آنها کن، یا خودم را به آنها شبیه کن.