شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این بیت شعر از فردی می‌خواهد که از دیدن خلق و آدم‌های بی‌دوستی دوری کند و از صحبت‌های بی‌احساس و بی‌کینه فاصله بگیرد. شاعر به نوعی احساس تنهایی و دردی را بیان می‌کند که مانند ابر و شمع در شب و روز، او را ناراحت می‌کند. در نهایت، او از بی‌دردی و بی‌احساسی دیگران رنج می‌برد و همچنان در دلش آتش سوزی وجود دارد.
از دیدن خلق، دیده بی دوست بدوزوز صحبت بی دلی ز دل کینه بتوز
هوش مصنوعی: از مشاهده مردم، چشم خود را به خاطر دوست بپوشان و از گفتوگو با دل بیخبر، کینه و ناراحتی را از دل بران.
ماننده ابر و شمع، از این پس شب و روزبی دیده همی گری و بی دل می سوز
هوش مصنوعی: از این پس، مانند ابر و شمع، شب و روز بدون دیدن یکدیگر اشک میریزیم و بدون دل خوشی میسوزیم.