شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از شدت عشق و دلتنگی خود میگوید. او احساس میکند که عشقش را مانند آتش در دلش حس میکند و با اشکهایش مانند ابر گریه میکند. در نتیجه جدایی، او به اسیری افتاده و خود را در مقایسه با خاک و باد، به شدت بیچاره و ناتوان میبیند.
تا آتش عشق تو به دل ره دادمچون ابر ز آب دیده با فریادم
هوش مصنوعی: وقتی عشق تو در دلم شعلهور شد، مانند ابری که از شدت ناراحتی اشک میریزد، صدا بالا میزنم.
در دست فراق تا اسیر افتادمبیچاره تر از خاک به دست بادم
هوش مصنوعی: در زمان جدایی و دوری، به قدری گاهی از خود بیخود و ناامید شدم که وضعیت من از خاکی که در دست باد است، بدتر بود.