شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به عجز و ناتوانی عشق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند به سرعت به وصال محبوب برسد. او ناچار است صبر کند تا روزی محبوبش به او برسد. وعده بوسه‌ای که از سوی محبوب داده شده، به فردا موکول می‌شود و گوینده نگران است که این بوسه هیچ‌گاه نصیبش نشود. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که عشقش به لب محبوب به قدری عمیق و پرتلاطم است که هیچ شک و تردیدی در ناکامی آن وجود ندارد.
نیست ممکن که به وصل تو رسد کس به شتابچه کنم صبر کنم تا به مدارا برسد
هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌تواند به سرعت به وصال تو دست یابد، بنابراین باید صبر کنم تا زمانه آرامتر شود و این عشق به شکلی ملایمتر پیش برود.
وعده بوسه ز امروز به فردا فکنیوای من گر نرسد بوسه و فردا برسد
هوش مصنوعی: اگر وعده بوسهات را به فردا بیاندازی، وای بر من اگر بوسه‌ای نرسد و فردا هم بیاید.
بوسه ای را لبت از من به دلی قانع نیستقصد جان کرد به مقصد برسد یا نرسد
هوش مصنوعی: بوسه‌ای که لبانت به من میدهند، دل راضی و قانع نیست. این بوسه همچون تیری به سمت جان من پرتاب می‌شود، خواه به هدفش برسد یا نرسد.
این چنین عشق که من دارم از آن لب که تو راستهیچ شک نیست که این کار بدانجا نرسد
هوش مصنوعی: عشقی که من به تو دارم، ناشی از لبهای توست و شکی نیست که این عشق به جایی نخواهد رسید.