شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس دلتنگی و ناتوانی صحبت می‌کند. او می‌گوید که وقتی درباره ناتوانی می‌شنود، دلتنگ می‌شود، اما سپس به یک پیام آسمانی گوش می‌دهد که به او یادآوری می‌کند نباید به ناتوانی افسوس خورد. در عوض، زندگی با دوستی و ارتباطات مثبت معنا پیدا می‌کند.
تا بشنیدم که ناتوانیدلتنگ شدم چنانکه دانی
هوش مصنوعی: وقتی فهمیدم که کسی ناتوان است، احساس ناراحتی و دلتنگی به من دست داد، به طوری که خودت هم میدانی.
گفتم شخصی بدان لطیفیافسوس بود به ناتوانی
هوش مصنوعی: به کسی گفتم که این لطافت و خوشبیانی باعث افسوس است، زیرا او به دلیل ناتوانی خود نتوانسته است به طور کامل از آن بهرهمند شود.
افتاد ز هاتفی به گوشمناگاه ندای آسمانی
هوش مصنوعی: ناگهان صدایی آسمانی به گوشم رسید.
کان نیست به ناتوان افسوسکافسون به دوست زندگانی
هوش مصنوعی: زندگی ناتوانی جای افسوس ندارد، زیرا دوستی حقیقی ارزش زندگی را بالا میبرد.