شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر از فردی است که از دوستی به عشق یاد می‌کند و قصد دارد که عشق را به کودکان بیاموزد و آنها را از محدودیت‌های مکتب آزاد کند. شاعر به منصور اشاره می‌کند که از زندان به در می‌آید و عشق را به عنوان حقیقتی که بر مذهب‌های دروغین غلبه دارد، معرفی می‌کند. او می‌گوید که هر کس در زندگی پزشکی دارد، پس از درد و رنج نباید غمگین باشد. شاعر در نیمه شب از تنهایی بیرون می‌آید و جراحت‌هایش را به نمایش می‌گذارد. او بیان می‌کند که دلش از ناملایمات رنج می‌برد و به آسمان نگاه می‌کند و ستاره‌ها را مشاهده می‌کند. در پایان، او به زیبایی آفرینش اشاره می‌کند و از نارسایی‌های دنیایی که بر دلش فشار می‌آورند، سخن می‌گوید و از چالش‌های جهانی که مانع از گنجایش احساسات می‌شوند، ابراز نارضایتی می‌کند.
ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌هابه تلقینی کنم آزاد طفلان را ز مکتب‌ها
هوش مصنوعی: من از شهر محبوبم می‌آیم و پیام عشق را بر زبان دارم تا بتوانم به کودکان بیاموزم و آنها را از محدودیت‌های آموزشی آزاد کنم.
بگو منصور از زندان اناالحق گو برون آیدکه دین عشق ظاهر گشت و باطل ساخت مذهب‌ها
هوش مصنوعی: بگو که منصور از زندان بیرون می‌آید و حقیقت عشق نمایان میشود و این باعث میشود که ادیان ساختگی و مذهب‌ها باطل گردند.
چُو من هر کَس طبیبی دارد ، از زحمت چه غم داردکه آهی گر کشم بر کوه و صحرا افکنم تب‌ها
هوش مصنوعی: هر فردی طبیب و درمانگری دارد، بنابراین چرا باید نگران زحمت و سختی باشم؟ اگر هم آه و نالهای از دل بزنم، آن را بر کوه و دشت میافکنم.
سحرگه خسته و رنجور از خلوت برون آیمچو پروانه که از صحبت برآید آخر شب‌ها
هوش مصنوعی: صبح زود، خسته و ناراحت از تنهایی بیرون می‌آیم، مانند پروانهای که بعد از شبنشینی از جمع جدا میشود.
ز دست او جراحت‌های زهرآلوده بنمایمبه زخم ناصحان سوزن زنند از نیش عقرب‌ها
هوش مصنوعی: من از آسیبهایی که از او خوردهام، سخن میگویم؛ در عوض، نصیحتکنندگان با سوزنهای خود بر زخمهایم میزنند که درد بیشتری از نیش عقرب دارند.
دل شب داشت دردی از کدورت‌های حرمانمبه سوی آسمان دیدم فرو بارید کوکب‌ها
هوش مصنوعی: در دل شب، احساسی از اندوه و ناامیدی داشتم که مانند بارانی از ستاره‌ها به سوی آسمان ریخت.
به محض التفاتی زنده دارد آفرینش رااگر نازی کند از هم فرو ریزند قالب‌ها
هوش مصنوعی: زمانی که موجودی به خود آید و توجه کند، روحی تازه به آفرینش میبخشد. اگر چه ذاتی در این موجود باشد که ناز و تکبر کند، همهی ساختارها و شکلها از هم متلاشی خواهند شد.
ز بیدادی که بر دل شد نکردم ضبط خود ز اولکنون کاتش همی‌بارد پشیمانم ز یارب‌ها
هوش مصنوعی: به خاطر ظلم و ستمی که بر دلم رفته، از همان ابتدا نتوانستم خودم را کنترل کنم. اکنون که این آتش درونم شعلهور است، از درون پشیمانم و به خداوند میگویم.
«نظیری» پر گشا تا دیده دل در گشایندتکه از تنگی عالم تنگ می‌گردند مشرب‌ها
هوش مصنوعی: چشم دل را بگشا تا بتوانی زیباییها را بهتر ببینی، زیرا دنیا به قدری محدود و تنگ است که راههای نوشیدن از معانی و تجربیات را محدود می‌کند.