شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق و فراق است. شاعر از زیبایی‌ها و روشنی‌های زندگی سخن می‌گوید که به دنبال آنهاست، اما در عین حال با مشکلات و رنج‌های ناشی از دوری معشوق مواجه است. او احساس می‌کند که خود را در زندگی‌یی این‌گونه گرفتار کرده که همه جا در جستجوی نشانه‌ای از عشق و دوستی است، ولی در مقابل، همواره در معرض غم و اندوه قرار دارد. شاعر از تلاش برای رهایی از دردها و نیافتن آرامش صحبت می‌کند و به عمیق‌ترین لایه‌های وجود خود رجوع می‌کند تا بفهمد که وجود او نه تنها در عشق، بلکه در سیاهی و مشکلات زندگی نیز معنا می‌یابد. در نهایت، او از معشوق خود می‌خواهد که به او کمک کند تا از این دردها خارج شود.
به زیر هر بن مو چشم روشنی‌ست مرابه روشنایی هر ذره روزنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: هر بار که به موهای تو نگاه میکنم، یک شادی و روشنی در دلم موج میزند و به روشنی و زیبایی هر جزئی از زندگیام امیدوار میشوم.
شهود بت، ز پراکندگیم باز آورددلیل راه حقیقت برهمنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: حضور و نمود بت، به خاطر پراکندگیام، مرا به حقیقت راهنمایی می‌کند و دلیلاش ریشه در عشق و معرفت عمیق است.
چو سایه از همه‌سو در کمین خورشیدمبه هرکجا بن خاری‌ست مسکنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: من مانند سایهای در انتظار خورشید هستم و در هر جا که بنگری، نشانه‌ای از درد و رنج وجود دارد که به من ارتباط دارد.
به هر سراچه و بستان فرو نمی‌آیمبرون ز عالم خاکی نشیمنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: به هر جایی و باغی نمیروم، چون در این دنیا (دنیای مادی) برای من مکانی وجود دارد.
به دوستی که ز بس محو لذت عشقمبه کاینات ندانم که دشمنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: به دوستی که به خاطر شادی و لذت عشق، دیگر متوجه نیستم که چه کسی دشمن من است.
هزار ناله ز نهر و ز رود می‌شنومز سیل گریه چو کهسار دامنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: من صدها ناله از رودها و نهرها میشنوم، چون سیل اشک من، همچون دامنی در کوهستان است که به من تعلق دارد.
ز خوشه‌های سرشکم لبالب آغوش استز حاصلی که تو را نیست خرمنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: از خوشه‌های اشکهای من که پر از محبت است، آغوشی برای تو وجود دارد. اما برای من، حاصل و غنایتی نیست که به اندازه یک خرمن باشد.
اگر به معرکه در خون فتاده‌ام چه عجبهمیشه رزم به چون خود تهمتنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: اگر در جنگ و جدال به شدت مجروح شدهام، جای تعجبی نیست؛ زیرا همیشه جنگ و نبرد برای من عادی و معمولی است.
دریغ رخش فروماند و روز بی‌گه شددرین سفر که به هر گام رهزنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: افسوس که اسبم از حرکت بازماند و روز بدون شب در این سفر به پایان رسید، زیرا در هر قدمی دزدی در انتظار من است.
کدام می که پس از مستیم خمار نداد؟چو شیشه در ته هر خنده شیونی‌ست مرا
هوش مصنوعی: کدام نوشیدنی وجود دارد که بعد از نشئگی ما را مدهوش نکند؟ مانند شیشهای که در انتهای هر خنده، فریادی از درونم وجود دارد.
بیا ز محنت جان کندنم خلاصی دهکه دم زدن ز فراق تو مردنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: بیا و من را از درد و رنجی که از دوری تو میکشم نجات بده، چون بدون تو نفس کشیدن برایم مثل مرگ است.
گداخت جسم «نظیری» ز دقت نظرمکه دیده تنگ‌تر از چشم سوزنی‌ست مرا
هوش مصنوعی: وجود «نظیری» در اثر دقت و توجه من ذوب شد، زیرا که دیدگاه من محدودتر از دریچهی سوزنی است.