شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصویر نی و نغمه‌های آن به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. صدای نی او را مجذوب و غرق در احساسات می‌کند، به گونه‌ای که انگار صدای نی همواره او را به یاد مادر و عشق می‌اندازد. شاعر نغمه نی را مانند دارویی می‌داند که روحش را تسکین می‌دهد و او را به حالت وجد می‌آورد. همچنین، او به موسیقی و قدرت آن برای برانگیختن روح و جان اشاره می‌کند و امکان گفتگو و ارتباط عمیقتر را از طریق آن برای خود آرزو می‌کند. شعر در کل آکنده از حس دوری، longing و زیبایی‌های موسیقی است.
بانگ نی می برد ز هوش مرامی دهد می ز راه گوش مرا
هوش مصنوعی: صدای نی مرا به دنیای دیگری می برد و به من احساساتی می دهد که از طریق شنیدن آن به وجود میآید.
ناله نای تا حریم وصالمی برد بر کنار و دوش مرا
هوش مصنوعی: صدای ناله نای یا ساز، به سمت حریم وصال و ارتباط عاشقانه میرود و مرا در کنار و در آغوش خود میکشد.
مادرم نای و من چو طفل رضیعصوت او می کند خموش مرا
هوش مصنوعی: مادرم همچون نی مینوازد و من مثل کودکی شیرخوار به صدای او گوش میدهم و سکوت میکنم.
نخل نخلست نای پنداریمی چشاند به نیش نوش مرا
هوش مصنوعی: درخت نخل همانند نای است که گویی به من شراب خوشمزهای می‌دهد و طعم شیرینی را در کامم مینشاند.
مطرب می گسار در نظر استنیست حاجت به می فروش مرا
هوش مصنوعی: این بیت به معنی این است که در حال حاضر، حضور و نوازندگی موسیقیدان و شیوایی او برای من اهمیت بیشتری دارد و نیازی به خریدن نوشیدنی از فروشندۀ شراب احساس نمیکنم.
سر غیبم درون پرده رازنغمه می آورد به جوش مرا
هوش مصنوعی: غیب به من از درون پردهای خبرهایی می‌آورد که مرا به شور و هیجان می‌اندازد.
چون سماعم نقاب برداردنشود شرم روی پوش مرا
هوش مصنوعی: زمانی که سماع می‌کند و حجابها را کنار میزند، دیگر هیچ شرمی برای من باقی نمیماند که روی خود را بپوشانم.
غزل مطربم به وجد آوردجان رود بر سر خروش مرا
هوش مصنوعی: غزل من روح را به شادی و نشاط می‌آورد و به حالتی پرشور و پرخروش میرسد.
جوش زد در درون «نظیری » حرفکاش بودی سخن نیوش مرا
هوش مصنوعی: نظیری در دلش از شنیدن حرفی به شدت احساساتی شده و آرزو می‌کند که ای کاش کسی به حرفهای او گوش میکرد.