شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و معراج روحی انسان است. شاعر از زیبایی و جاذبه معشوق صحبت می‌کند و به هیبت و عظمت او اشاره می‌نماید. او بیان می‌کند که حتی در روز قیامت، وقتی که حقیقت بر همه آشکار خواهد شد، معشوق هیچ گناهی ندارد و عاشق در برابر زیبایی او عاجز است. شاعر همچنین به وفاداری و از خود گذشتگی عاشق اشاره می‌کند و این‌که دستاوردهای دنیوی نمی‌تواند مانع عشق واقعی شود. در پایان، او امیدوار است که روزی معشوق به او التفات کند و با خواستن آرامش، به دنیای زیبایی‌ها برسد.
از چاه غبغبش به درآورده ماه رابر ماه، عقرب سیهش بسته راه را
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبا و دلربای او مانند ماه است که از چاه غبغبش بیرون آمده و دلها را تحت تأثیر قرار داده است، اما در عین حال، در دل این زیبایی، عقربی سیاه وجود دارد که نشاندهندهٔ خطر و عذاب است.
عابد که بیندش به درآید ز خانقاهسلطان که یابدش بگذارد سپاه را
هوش مصنوعی: عابدی که ببیند، از خانقاه بیرون میآید تا در درگاه سلطان وارد شود و مردم را به خاطر او رها کند.
گر روز حشر پرده ز رویش برافکنندایزد به روی بنده نیارد گناه را
هوش مصنوعی: اگر در روز قیامت پرده از چهره او بردارند، خداوند به بنده اش اجازه نمیدهد که گناهش نمایان شود.
آن کج کله چو بر صف عشاق بگذردشاهان ز سر نهند هوای کلاه را
هوش مصنوعی: وقتی آن محبوب با سر کج خود از میان عاشقان عبور می‌کند، پادشاهان نیز به خاطر او از آرزوی تاج و کلاه خود دست میکشند.
از هیبت تجلی دیدار سوختیمبرق آورد بشارت باران گیاه را
هوش مصنوعی: ما از زیبایی و نورِ ملاقات معشوق به شدت متاثر شدیم، مانند صاعقهای که خبر از آمدن باران و رشد گیاهان میدهد.
عاجز شدست دیده ز ادراک حسن اودر حوصله جمال نگنجد نگاه را
هوش مصنوعی: چشمها از درک زیبایی او ناتوان شدهاند و زیبایی او فرای آن است که نگاه بتواند آن را درک کند.
باری چو در بغل همه خرمن نمی رودبیچاره در کنار کشد برگ کاه را
هوش مصنوعی: به هر حال وقتی که او نمی‌تواند همه بار را به تنهایی حمل کند، در حالتی که ناتوان است، تنها یک تکه کوچکی از آن بار را برمیدارد.
امید هست کز سر آن بام بگذاردپا در میان کوی گشودیم آه را
هوش مصنوعی: امید دارم که از بالای آن بام، قدمی به میان این کوی بگذارد و ناله و آه ما را بشنود.
خاکش به فرق کن که به جانان نمی رسدعاشق گر التفات کند مال و جاه را
هوش مصنوعی: خاکی که بر سر اوست، نشاندهندهی بیارزشیاش است، زیرا عاشق حقیقی حتی اگر توجهی به او شود، به دنبال ثروت و مقام نیست و به محبوبش نمیرسد.
گر این عطش به خلد «نظیری » ز جان رودجویم ز سلسبیل به آتش پناه را
هوش مصنوعی: اگر این تشنگی بهشت نظیری از دل برود، من در پی آب زلال بهشتی از آتش پناه میجویم.