شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی ارزش‌ها و هویت انسان‌ها می‌پردازد. شاعر تأکید می‌کند که آنچه برای ما ارزشمند و مهم است، در دست خود ماست و شکست‌های ما بخشی از سرمایه درستی‌امان هستند. وی به نادانی و قضاوت‌های نادرست اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که اگر کسی هوشمند باشد، باید به ماستیش و درون خود برگردد. شعر همچنین به اهمیت ایمان و اندیشه اشاره دارد و انتقادی به شرایط اجتماعی و سیاسی می‌کند، و در نهایت، زیبایی و عشق را به عنوان ارزش‌های اصلی معرفی می‌نماید.
امروز آنچه تاج سر ماست دست ماستسرمایه درستی ما در شکست ماست
هوش مصنوعی: امروز آنچه که برای ما ارزشمند و مهم است به دستان خود ما وابسته است و چیزی که باعث سلامتی و پیشرفت ما می‌شود، در واقع همان شکستها و ناکامیهای ما هستند.
نادان بر آبگینه ما سنگ می زندگر هوشمندیی به کسی هست مست ماست
هوش مصنوعی: کسی که نادان است، به زیبایی و ظرافت ما آسیب میزند. اگر در میان ما کسی باهوش باشد، باید ببیند که ما در حال شادی و مستی هستیم.
سر می کنیم درسرپیمان خویشتنایمان ما همان به ندای الست ماست
هوش مصنوعی: ما در پی وفاداری به پیمان خود هستیم و ایمان ما بهتر است که فقط به ندای درونی خودمان گوش دهیم.
اندیشه از فراز ثریا گذشته استکوتاهیی که هست ز تقریر پست ماست
هوش مصنوعی: اندیشه و فکر ما از بالاترین مقام و جایگاه خود فراتر رفته است، و اگر در بیان و توضیح آن کوتاهی وجود دارد، این ناشی از ناتوانی ما در ارائه و توضیح درست آن است.
بر چهره حقیقت اگر مانده پرده ییجرم نگاه دیده صورت پرست ماست
هوش مصنوعی: اگر بر حقیقت پوششی باقی مانده باشد، این به دلیل نگاه معصومانهٔ ماست که به آن صورت پرستیدهایم.
شاهانه فرش بر سر کرسی نهاده انداین طارم خراب چه جای نشست ماست
هوش مصنوعی: در اینجا به وضوح بیان شده که زندگی و خوشیها فقط مخصوص افراد خاص و با مقامهای بالا است، و در جایی که ما بخواهیم نشسته و آرامش کنیم، حتی جایگاهی برای ما وجود ندارد. در واقع، موقعیت ما در این دنیا خیلی کمارزشتر از آن است که بتوانیم در چنین فضای باشکوهی جایی برای خود پیدا کنیم.
ننگ است اگر به خاتم جمشید بنگریمپیچاک زلف یار «نظیری » به شست ماست
هوش مصنوعی: اگر به انگشتر جمشید نگاه کنیم، این ننگ است، چون پیچیدگی و زیبایی زلف معشوقهام، به اندازهای است که در دست ماست.